299 
h°ek afhelt, terwijl de zijranden der bovenkaak 
ln getrokken zijn, en deze kaak van binnen, in 
het midden, gewoonlijk van een min of meer in 
het oog vallend knobbeltje voorzien is. De staart 
heeft ongeveer de lengte van den romp en is aan het einde 
e en weinig ingesneden. De vleugels zijn van middelmatige 
^ e Qgte en van negen groote slagpennen voorzien. Zij hou- 
^ en zich in boschjes en struiken op, komen veel en nes- 
telen ook op of digt bij den grond. Hare eijeren zijn, op 
ee Qen lichten grond, veelal met donkere gekronkelde schrap- 
J es als beschreven, weshalve de Geelgors, door het volk, 
ln sommige streken, Schrijver genoemd wordt. Deze vogels 
° Q tbreken in Achter-Indië en Australië. De meeste Ame- 
ri kaansche soorten behooren tot een eenigzius afwijkend ge- 
s tacht, hetgeen de Musschen nadert. Het ware vaderland 
her eigenlijke Gorzen is derhalve Europa, Afrika en Azië 
öle f uitzondering der zuidoostelijke gedeelten. 
met zekerheid bekende Europeesche soorten, welke 
t°t nog toe niet in ons land werden aangetroffen, zijn de 
v °lgenden. 
h Ernberiza melanocephala. Krachtiger en een weinig groo- 
*' er dan onze Geelgors. Onderdeelen en hals geel. Bovendeelen 
hruin. Bij het oude mannetje de bovenkop en wangen zwart, 
eQ de rug geelachtig roodbruin. Bewoont het warme Europa, 
dwaalt somtijds naar Midden-Europa af, zelfs op Helgo- 
taud waargenomen. 
Emb. aurebla. Kleiner dan de Geelgors. Het oude man- 
