312 
Gorzen; daar zij echter aan de oevers der zoete wateren in 
of in de nabijheid van het riet leeft, is zij op diergelijke 
plaatsen beperkt. Zij bewoont zelfs de meest noordelijke 
landen van ons werelddeel en broedt in Scandinavië tot 
aan de kusten der IJszee. Zij verhuist tamelijk laat in het 
najaar, en komt in Maart of April terug. 
De voorwerpen van vele streken van het warme Europa 
hebben den bek min of meer aanzienlijk dikker, somtijds nog 
eens zoo dik als die van het noordelijk en Midden -Europa, 
zonder echter eenig ander onderscheid in grootte, kleur of 
levenswijze aan te bieden. Behalve dat hebben er talrijke 
en opmerkelijke overgangen plaats tusschen al deze uiter- 
sten; hetgeen echter niet belet heeft, dat men de voor- 
werpen met eenen zeer dikken bek als eene eigene soort 
onder den naam van Emb, palusiris of pyrrhuloides of caspïa 
aangevoerd heeft, terwijl men aan den tusschenvorm den 
naam van Emb. intermedia gaf. De Rietgors is zeer gemeen 
aan de oevers van onze meren, poelen, rivieren, moerassen 
en slooten, waar deze met riet, gras of struiken begroeid zijn. 
Haar zang is kort, afgebroken en scherp, maar niet onaan- 
genaam. Zij voedt zich met de zaden van allerlei planten 
en met insekten. Men vindt het nest op of digt bij den 
grond, tusschen boomwortels, in struiken of op verheven- 
heden, die met gras begroeid zijn. Het is los, uit halmen en 
bladeren zamengevoegd, en van binnen met het pluis van 
waterplanten of haren belegd. Het bevat 4 tot 5, naar even- 
redigheid kleine, grijs- of bruinachtig witte, met purper- 
