479 
Het Kleinste waterhoen. Gallinula Baillonii. 
Temm., II, 692; IV, 440. — Rallus Baillonii, Vieillot, 
Nouv. Dict. Déterv., XXYIII, p. 548. — Crex pygmaea, 
p], 239. — Gould, pl. 344. 
Geheele lengte 6". Vleugels 3 1". Staart 1 
Bek I". 
Bek lichtgroen, langs den bovenkant en aan de punt don- 
kerder; bij de jongen grijsbruin. Oogen bruin. Pooten licht 
r °odachtig grijs. 
Het kleinste d er E urop ees che W at erh oen tj es; 
01 aar gestalte in het algemeen die van het Por- 
Ce leinhoentje. 
Bovendeelen olijfbruin, op den rug en de vleugels met witte, 
ltl grootere zwarte vlekken iugeslotene, meest overlangsche 
Hekken. Onderdeelen graauw, op den buik donkerder en met 
^itte dwarsbanden. Bij de jongen de vederen der onderdee- 
witachtig met grijsbruine randen. 
Hit Waterhoentje bewoont het warme en gematigde Eu- 
r °pa; het komt ook in Azië en in Afrika tot aan de Kaap 
v °or. Het is in Silezië vrij algemeen, en werd in ons land 
k'j ; s Hertogenbosch broedende aangetrolfen en het wijfje op 
k^t nest geschoten. Levenswijze als bij de voorgaande soort. 
k* e eijeren olijfgeel met olijfbruin gemarmerd. 
Bene met dit Waterhoentje zeer verwante soort is Galli- 
^ulci minüta of pusilla. Zij is een weinig grooter, heeft na- 
