504 
ïiaana , die later op den grooten Dodo van Mauritius toegepast 
werd. Deze vogels hebben tamelijk korte vleugels en een en 
regten of nagenoeg regteD, puntigen , tamelijk zwakken 
bek , die omstreeks de leogte van den kop heeft. Zij zijn 
van boven meest donkerbruin, van onderen zilverachtig wit 
van kleur, maar de hals en kop zijn dikwijls met fraaije 
tinten, en laatstgenoemde bovendien bij velen met kuif- 
achtig verlengde vederen versierd. De jongen in het nest- 
kleed hebben eenen gelen bek met twee zwarte dwarsban- 
den, zij zijn aan den kop en hals van overlangsche donkere 
strepen voorzien en hier geheel anders geteekend dan de 
ouden, die volgens de sekse en, zoo als het schijnt, ook 
volgens het jaargetijde, geen in het oog vallend onderscheid 
schijnen aan te bieden. 
Deze vogels worden in het hoogduitsch Sieissfms, in het 
fransch Grèbes genoemd , en deze naam is ook door de En- 
gelschen overgenomen , ofschoon zij bij het volk van dit 
land met de Zeeduikers dien van Divers dragen. 
Zij zijn over alle werelddeelen verbreid, bewonen meren 
en rivieren, verhuizen in den winter uit de koude streken, 
en worden alsdan ook aan de zeeoevers aangetroffen. Zij 
maken hun groot, drijvend, en derhalve volgens den stand 
van het water rijzend of dalend nest van waterplanten in 
de biezen of bet riet, somtijds ook vrij in het water. Men 
vindt er gewoonlijk 6 eijeren in; zij zijn wit met eene laag 
van zachten kalk bekleed, en worden, wanneer de moeder 
het nest verlaat, met halfverrotte waterplanten bedekt. Zij 
