536 
met rondachtige, bruinzwarte vlekken; maar de zijden van 
den romp, de mantel en de voorste schoudervederen met 
fijne witte en zwarte dwarse zigzag- lijn en. Achterste schou- 
dervederen verlengd , min of meer wit en met eenen zwar- 
ten buitenrand. Achterrug en staartpennen vaal bruin , de 
laatsten met lichte randen. Midden- onderdekvederen van den 
staart zwart; de zijdelingschen geelwit, maar de voorsten 
met zwarte dwarsbanden. 
Wijfje: Ongeveer als het wijfje der Wilde eend, maar 
de krop met roode, donkere vlekken. 
De Wintertaling bewoont de koude en gematigde streken 
van het noordelijk halfrond der oude wereld. Hij broedt in 
Ijsland en geheel Scandinavië, zoowel als bij ons en in 
het grootste gedeelte van het overige Europa. Men heeft 
hem zuidelijk tot Noord- Afrika , Madera, Klein- Azië, Ben- 
galen en Japan waargenomen. Hij broedt ook in Engeland, 
maar komt er in grooteren getale in het koude saizoen, om 
te overwinteren. Velen verhuizen, en de najaarstrek duurt 
alsdan tot het begin van December, de terugtrek van het 
begin van Maart tot in April. Anderen zwerven in het 
koude saizoen rond , vestigen zich bij opene plaatsen in 
het water, of blijven, bij zacht weder, aan hunne gewone 
woonplaatsen. De Wintertaling houdt zich bij voorkeur aan 
de met biezen en riet begroeide oevers van meren , plassen, 
moerassen en vaarten op. Nest met 7 tot 12, geelachtig witte 
eijeren in het gras of riet. 
