550 
de meren van Zwitserland; overwintert in het gematigde 
Europa en keert, somtijds tamelijk laat in het jaar, naar 
hare broedplaatsen terug. Velen, vooral de ouden, schijnen 
echter niet te verhuizen , of in den winter slechts rond te 
zwerven. Zij voedt zich met visschen en allerlei kreeft- en 
weekdieren en duikt, om laatstgenoemden te vangen, tot eene 
aanzienlijke diepte in de zee. Haar dons, waarmede zij haar, 
uit droog gras en mos gevormd nest inwendig dik belegt, 
wordt verzameld en zeer duur betaald. Zij wordt derhalve 
aan hare broedplaatsen beschermd, is alsdan weinig schuw, 
en maakt haar nest aan bewoonde plaatsen, b. v. op Ijs- 
land, digt bij de woningen of zelfs daarin. Men neemt het 
dons twee- of driemaal weg, tot dat het wijfje en eindelijk 
ook het mannetje zich borst en buik geheel kaal geplukt 
hebben. Ook de eijeren, die grijsachtig groen van kleur en 
5 in getale zijn, neemt men weg, om ze te eten, zoodat 
elk wijfje een vijftiental legt, alvorens zij aan het broeden 
komt. De jongen zijn met bruingrijs dons bedekt, en worden 
door de ouden dadelijk naar zee gebragt. 
De Zwarte zeeëend. Au as nigra. 
Ook Wigstaart, en even als de meeste ons land bezoe- 
kende eenden Noordsche eend genoemd. 
La macreuse. 
Linn., p. 196, n°. 7. — Oidemïa nigra, Fjüem. — Mela- 
