573 
nenrand zaagsgewijze ingesneden. Sommigen evenaren in 
grootte eene Turksche eend; anderen onze Talingen. De 
meesten zijn donker van kleur. De onderdeden zijn veelal 
bij de zeer jongen, bij sommige soorten ook bij de ouden, 
wit. Zij leggen tegen den paartijd een prachtkleed aan , het- 
geen veelal glanzig-zwartblaauw of zwartgroen is. Bij velen 
komen, in dit tijdstip, aan den hals en op de dijen, witte 
langwerpige vederen te voorschijn, die echter spoedig weder 
verdwijnen. Beide seksen toonen weinig of geen onderscheid 
van kleur, en de wijfjes zijn slechts weinig kleinei dan de 
mannetjes. Zij zijn over de geheele wereld verbreid; bewo- 
nen rotsachtige zeekusten , of de oevers van meren en rivie- 
ren; voeden zich met visschen, die zij duikende vangen; 
vliegen schielijk en regt uit; zetten zich niet zelden op boomen ; 
nestelen aldaar, of op rotsen, of in het riet ; en leggen 3 tot 4, 
langwerpige, witachtige, met eene brooze korst van groen- 
of blaauwachtigen kalk bedekte eijeren. 
Men kent een aanzienlijk getal soorten van dit geslacht, van 
welke er drie ons werelddeel bewonen, 'lwee dezer behooren 
ook onder de Nederlandsche vogels ; de derde , Phal. pygmaeus, 
leeft in het zuidoostelijke Europa, het naburige Azië en 
Noord- Afrika, en is van de onzen gemakkelijk te onder- 
scheiden door hare veel geringere grootte (19 ), dooi haren 
langeren staart, die, zoo als bij Ph. graculus , slechts van 
12 pennen voorzien is, en door hare lichtere tinten. 
