40 
REIS VAN CONSTANTINOPEL, 
wiet den, De heer forskSl en ik plaatften ons dikwils tusfchen ons reistuig in 
de kamer om te lézen of te fchrijven. Wij hoorden boven ons de (temmen van 
vrouwsperfoonen , en niets was natuurlijker, dan dat wij het venfter uitkéken, 
om nader kennis te némen. De flavinnen, aan zulk eene nieuwsgierigheid niet 
gewoon , en vreemdelingen ziende (want wij hadden ons nog niet zo zeer aan 
de oofterfche gebruiken gewend , dat wij ook binnen ons vertrek eenen turban 
droegen) maakten in het eerft een gefchrcuw , en fcholden ons dapper uit. Doch 
wij lieten ons daardoor niet affchrikken, temeer daar wij merkten, dat ééne on- 
der haar de anderen zogt aan ’t bedaren te brengen. Zij wierden allengs ge- 
woon ons te zien. Wij toonden haar allerhande vrugten, eneuropifchefuiker, 
en als er dan iets was dat haar aanftond, lieten zij haare doeken uit haar 
venfter néder , opdat wij het daar in konden knopen , zelfs gaven zij ons ook eeni- 
ge kleinigheden. Wij konden nog geen woord turkfch , en geen van deze meis- 
jes ééne eenige europifche (praak , maar wij gaven malkanderen onze gedagten 
door tékens te verdaan. De bevalligfte onder haar herhaalde eenige woorden 
tot verfcheidene maaien. Om nu de betékenis daarvan te wéten , waagden wij 
den fchcepsfchrijvei' naar eene ménigte turkfche woorden , en leerden zo veel 
daaruit, dat zij ons gewaarfchouwd had, van op onze hoede te zijn, en ons 
in ’t geheel niet te vertonen , dan om den tijd dat het gebed gehouden wierd. Maar 
wij waren alsdan ook niet altijd zéker. Op het laatft gaven ons de meisjes door 
aan haare vonfters te kloppen , een teken , wanneer zij alleen waren , en op deze 
wijze hadden wij beiden , gedurende deze reis, ménige kortswijl. Egter zou ik nie- 
mand raden , ook maar enkel zulk eene kennis met de turkfche flavinnen te ma- 
ken. Doordien onze venfters naar agter toe waren , konden wij van het volk 
Op het fchip juift niet ligt ontdekt worden ; maar indien wij verraden waren ge- 
worden, zou deze nieuwsgierigheid, welke doch wézenlijk eene malligheid was , 
ons veel verdriet hebben kunnen veroorzaken. 
Den 2 5 fcn Sept. des middags bevond ik na de genomene poolshoogte , dat wij 
nog tamelijk ver van de egiptifche kuft waren. Doch onze fchipper verbeeldde 
zig reeds zeer nabij dezelve te zijn, en haalde derhalven al de zeilen in. Onder- 
tuiïchen zagen wij niet eerder land dan den 26 '^ des middags. Wij waren te 
ver ooftwaard geraakt, en de wind draaide geftadig meer naar het weften. Dus 
was het niet zonder groote moeite, dat wij nog denzeiiden avond de haven van 
Alexan- 
) 
