AAN M E R K I N G E N 
3 ° 
der zij, dan van Sultan mahhmüds tijden. Een anjer bewijs, dat de tufkfche 
Sultans het welwezen hunner onderdennen niet gantlchlijk verwaarlozen, is, dat 
dc thans regerende müstafa langs de zijden van het ó':ny , en van het laatrte kas- 
teel op de zijde van Afia tot aan de zwarte zee, op welke beide plaatzen de ftroom 
rterk, en het voorde fehippers zeer bezwaarlijk is, geplaveide wégen heeft doen 
aanleggen, opdat de fchépen met meer gemaks zouden kunnen getrokken wor- 
den. Thans verwondert men zig, waarom zulks niet reeds voor duizend jaaren 
gedaan is. 
Men weet reeds uit andere reisbefchrijvingen , dat men op de groote plaats bij de 
moské Sultdn Achmed (den At'meiddn of Hippodrêrn) een’pronkkcgel ( Obelisk ) , eene 
hooge gemctzelde zuil, en eene driedubbelde , doch bcfchadigde flang ziet. De 
beelden op het voetftuk van den pronkkcgel, cn hot griekfeh opfchrift , waar- 
van men maar een gedeelte meer ziet , doordien het overige met aarde bedekt 
is , vind men ook reeds in andere boeken. Maar niemand heeft tot hiertoe eene 
aftékening van dc beeldfchriften geléverd, veelligt wijl niemand zig verftoutte 
dezelvcn op eene openbaare plaats midden in dc Rad, en zo nabij het Seroj afte- 
tékenen. Ik zelve had gedurende mijn eerrte verblijf te Conftantinopel nogzulk 
een fchroomagtig denkbeeld van dc Mohamracdaanen , dat ik het nauwlijks durf- 
de te wagen dit ftuk der oudheid maar met aandagt te befchouwen. Doch bij 
mijne tcrugkomft fchreef ik al de beeldfchriften af, welken men op dezen pronk- 
kégel ziet, (tab. IV) zonder het minfte te vrezen van meer dan honderden 
vijftig Turken , die aanfehouwers van dit werk waren. Van het gebouw, waar- 
in wilde dieren gehouden worden , den Et meiddn , het paleis van constanten , 
van de zogenaamde verbrande zuil en andere plaatzen, die door anderen reeds 
dikwerf befchréven zijn , zal liet genoeg zijn derzelver legging op de grondtéke- 
ning aangewezen te hebben. Men vind te Conrtantinopel ook nog groote onder- 
aardfche woningen of kelders met veele zuilen , welken men duizend en ééne 
kolom noemt , en die thans door wevers bewoond worden , doch eertijds water- 
bakken fchijnen geweeft te zijn. Hier zag ik in eene afdeling 32 fraije marmeren 
zuilen van de corinthifche orde ; in eene andere afdeling vond ik eene ménigte 
zeer hooge cn zo flegt geëvenrédigde zuilen, dat men fchier twijfelen mogt, of 
zij we! van de hand eens griekichsn bouwkunftenaars zijn, doch men kan ook haart 
niet denken dat zij een werk der Turken zijn. Ik heb ze bij A op de V tafel 
af- 
1 
