58 REIS naar DAMIAT en weer terug 
geen réden om mij wégens dit uitftel mijner reize te beklagen, wijl ik gedurende 
dien tijd reeds eenigzins den omgang met de Oolterlingen gewend was geworden, 
welker fpraak en gewoonten mij bij mijne aankomft in Egipte geheel onbekend 
waren. 
De Europeërs , welken in deze geweften reizen , zoeken gemeenlijk de be- 
fcherming der overheid, in de verbeelding, dat men in het geheel niet met zéker- 
heid kan reizen, ten zij den fchipperen, en diengeenen, van welken men ka- 
nwelen huurt om te land te reizen, uit naam der overheid aanbevolen worde, 
eene bijzondere zorg voor hen te dragen. Deze verbeelding heeft dikwils voor 
het naait het gevolg , dat een dienaar van den overheidsperfoon , tot wien men 
zig gewend heeft, den eerlten fchipper haalt , dien hij ontmoet , of van welken hij 
een gefchenk vcrwagten kan , en deze, als hij hoort, dat een reiziger van zulk een’ 
.voornaam’ perfoon zijner zorge aanbevolen word, meent zijn fortuin gemaakt te 
hebben. Hij verzuimt geen gelegenheid waar iets voor hem te winnen is, of 
waar hij zig dengeenen , die hem aanvertrouwd is , noodzaakliik maken kan • en 
omregt blijken van zijnen iever te géven, laat hij niet na, eiken flap, ook zelfs 
daar niet het minlte te vrézen is, voor gevaarlijk uittegéven. Ik heb er 
mij altijd het belt bij bevonden , wanneer ik mij in dergelijke gelegenheden bij 
eenen der aanzienlij kfte inlandfche kooplieden vervoegde. Dezen kunnen ge- 
meenlijk met genoegzaame zékerheid wéten, of in die oorden waarheen men 
denkt te reizen, iets te dugten is. Ook hebben zij hunne valle fchippers en 
kameeldrijvers, met welken zij hunne waaren gewoon zijn te verzenden , en 
dien er meer aan gelegen is de gunlt der kooplieden te verwerven, dan die van 
een’ overheidsperfoon , van wien zij zelden iets verdienen kunnen. Dewijl men 
daarenboven in een vreemd land geen nauwkeurige landkaarten maken kan, 
indien de voerlieden of fchippers de naamen der dorpen , welken men gelegen- 
heid beeft op zijne reis te zien, zelven niet wéten, of eenen vreemden niet wil- 
len zeggen; zo bediende ik mij van eenen fchipper, die de reis naar Damiat 
verfcheidene maaien gedaan had ; de dorpen , waar men des nagts niet veilig is , 
kende , en het zig moeit laten wélgevallen , zonder bijzondere réden des nagts 
niet te reizen , opdat ik destebéter de legging der dorpen en de bogten van 
den Nijl zou kunnen zien. Ik verzogt derhalven eenen koopman, mij te 
laten wéten, wanneer een zijner fchipperen, welke de verëifchten had die ik 
be* 
