170 
LICHAAMSOEFENINGEN en TIJDVERDRIJF 
deren herhaalden dezelfde woorden en dezelfde melodie, drie, vier, of wel vff 
toonen laager. Alsdan voeren zij op gemelde wijze voort , en , wijl het hun aan 
eene hand -trommel ontbrak, om de maat te Haan, zo klapten zij alle met de 
handen. Het fchreuwen der egiptifche dansfereffen zal eenen Europeer ook niet 
vermaken. Daarentegen behaagt onze muziek den Turken en Arabieren al zo 
min. De melodiën der Oofterlingen zijn allen ernftig en eenvoudig. Zij beké- 
ren van hunne zangers, dat zij zo duidelijk zullen zingen, dat men elk woord ver- 
ftaan kan. Wanneer verfcheidcne inftrumenten te zamen gefpeeld worden , en 
nog daarbij gezongen word, hoort men van allen bijna dezelfde melodie, tenzij 
iemand een aJgemeenen bas , naamlijk doorgaans denzelfdcn toon daarbij zingt 
of fpeclt. En zo min dit naar onzen ftnaak is ; éven zo min kunnen zij veel 
fraais in de muziek der Europeëren vinden. Ik heb er in het Ooften voorbeel- 
den van gehad. Te Kahira hadden wij een concert , in ’t welk eenige kooplie- 
den, eenige munniken, de heer baurenfeind en ik, fpeelden. Toen wij ver- 
genoegd naar huis gingen , en meenden voor deze landftreek zeer wél gefpeeld 
te hebben, tronen wij op ftraat en in het duifter eenen Egiptenaar aan die een 
Kcd zong, en eenen anderen die er bij op de fluit blies. Dit behaagde zo wél 
aan eenen onzer bedienden uit Sennar, dat hij uitriep: Bij god dat is fraai, gód 
zégen u lieden. Wij verwonderden ons zeer hierover, en vraagden hem, hoe 
ons concert hem gevallen had? Uwe muziek, zeide hij, is een wild en on- 
aangenaam gefctmmw, waarin een emfthaftig ma „ geen behagen fcheppen tan. 
De heer baurenfeind en ik fpeelden naderhand nog eenige reizen in tegen- 
woordigheid van voornaame Arabier* , die ons bezogten. En, fchoon dezen 
ons niet zo rondüit veragtten , meenden zij doch dat hunne muziek veel manlij- 
ker , en derhalven fraijer ware dan de onze. 
Doordien ik zelve flegtseen matig toonkundige ben, en noch tijd noch gele- 
genheid had , om mij door de Oofterlingen in hunne wijze van muficéren te laten 
onoerrigten , wift ik geen middel om den Europeëren eenigzins een klaar denk- 
beeld van den toeftand der muziek in deze landen te géven , dan door aftekenin- 
gen van de aldaar gebruiklijke inftrumenten te maken. Hiervan vind men mijne 
verzameling op de XXVI tafel. Het inftrument A. ziet men voornaamlijk bij 
de Grieken, welken van de eilanden uit den Archipel naar Egipte komen, en 
dezen noemden het Icitali in hunne eigene, en Tambüra in de arabifche fpraak. 
Het 
i 
