175 
der OOSTERLINGEN bij LEDIGE UUREN. 
toe van deze figuur gemaakt word, met een daarover gefpannen vel. Deze houd 
men onder den eenen arm , terwijl men met de andere hand er opflaat. Zij 
word Durbekke genoemd. Eenig bedelaars in Ycmen hebben de gewoonte hun- 
ne tégenwoordigheid op de ftraat door een geefflijk gezang bekend te maken, 
waartoe Zij op eene trom liaan. Doch wijl het ongemaklijk is een inftrument 
met de ééne hand te houden, en met de andere te flaan, maken zij zig eene 
kleine trom van de figuur S. en hangen aan elke zijde derzelve een’ kiemen ko- 
gel. Als dan dit werktuig vaerdig bij het handvat omgedraaid wordt, zo liaan 
de kogels aan beide zijden op dn trom , en de bedelaar bereikt zijn oognient zon- 
der veel moeite. Ik breng mij te binnen te Bafra Derwifchen van de orde Ka- 
lend of Karendal gezien te hebben , die vóór de deuren der Mohammedaanen 
op eenen grooten hoorn bliezen, en daardoor te kennen gaven, dat zij een 
aalmoes begeerden. De kleine mctaalen duimkleppcrs (cajlagnettes ,) waarvan 
er de oofterfche danflereïlen aan elke hand twee némen, te wéten aan den éénen 
vinger en asm den duim, kunnen in deze landen méde onder de muziekïnftrumen- 
ten gerékend worden. Bij de veldmuziek heeft men groote bekkens van dezelf- 
de figuur. De rieten fluit, of, liever, de orgelpijpen , met dewelken men den 
God Pan pleegt aftebeelden, zag ik bij eenen boer te Kahira. Het zogenaamd 
hakkebord zag ik bij een turkfeh kamermuziek te Bagdad, alwaar men het op de- 
zelfde wijze behandelde als bij ons. Eene dame te Alexandrië floeg op de fnaa- 
ïcn , niet met Hokjes , maar met de vingers , die zij te dien einde met zilveren 
nagels gewapend had. . 
Het zou eenen agtbaaren Mohammedaan kwalijk genomen worden , mdien 
hij zijne bekwaamheid in het danlfen tonen wilde, doch hunne vrouwen bemoei- 
jen zig niet alleen om hunnen mannen door deze knnft nog meer te behagen, 
maai^ zelfs wanneer zij onder zig zelven bij malkand’ren zijn, tragten zij daarin 
boven anderen uittemunten. Een Tripolitaan verhaalde mij te Koppenhage, 
hoe de dames in zijne vaderftad op bruiloften zig vermaken , en ik geloof, dat 
bet in ; antfeh Turkije en Arabic op dezelfde wijze toegaat. Hij was er nooit 
als ooggetuige tegenwoordig geweeft, maar zijne vrouw had hem alles omfiandig 
verhaald. Hij zeide, dat er in zulk eene groote vergadering geen ééne durfde te 
verfchijnen, die niet fraai ware, of ten minften meende zeer fchoon en wél ge- 
maakt te zijn, en koftbaare kléderen te hebben. Op een’ grooten hoogtijd ver- 
zamel. 
