OUDHEDEN in EGIPTE. 
185 
dan de oever des Nijls , dan is de grondvlakte der eerfle piramiede omtrent 200 
voet hooger dan de oever van dezen vloed. 
Het zou hier gemaklijk gcweeft zijn, ook de hoogte der piramiede te bepa- 
len, indien ik maar in een ftandpnnt de hoogte haarer Ipitze had kunnen némen. 
Maar wij zagen een’ Arabier in vollen galop op ons afkomen , en wij , die nog 
niet gewend waren , met zwervende Arabiers omtegaan , oordeelden het raad- 
zaam, het werktuig intepakken. Deze Arabier was de zoon eens Schechs, en, 
zo liet fcheen , aanzienlij kei* dan onze beide leidslieden. Hij vraagde zeer be- 
leefd , waarom wij ons gantfch alléén in dezen afgelégen’ oord bevonden ? en 
hierop antwoord bekomen hebbende ; bood bij zig aan , ons bij de piramieden , 
en overal, waar wij maar heen wilden, te geleiden. Wij bedankten hem voor 
zijne aanbieding, wijl wij niet meenden meer leidslieden nodig te hebben. Doch 
hij wilde bij ons blijven, en antwoordde nu vrij ernitig, dat wij hem niet zou- 
den kunnen verbieden met ons te rijden , tévens verzékerende , dat hij ons in 
geen ftuk hinderlijk wilde zijn. Hierop réden wij verder naar de piramieden. 
Als wij agter eenen kleinen heuvel gekomen waren , geluftte het dezen jongen 
heer, zijne lancie vóór den heer forskül in de aarde te ftéken, en hem te 
verbieden verder te gaan zonder hem een drinkgeld te géven. Deze weiger- 
de hem iets te géven of te beloven. Ondertuiïchen waren wij , op onze ézels 
en ongewapend , te zwak , om ons tégen den Schech te verdédigen , voornaam- 
lijk, wijl wij ons op onze leidslieden niet konden verlaten. Ik reed hierop 
fpoedig den heuvel op , en riep forskül toe , dat in dc vlakte lieden op het 
veld aan den arbeid waren. Zodra de Schech dit merkte, wierd hij weêr zeer 
beleefd. Doch wij wilden niet verder rijden , maar keerden terug naar een 
dorp, omtrent eene halve duitfche mijl van Dsjïfe, waarheen de Arabiers ons 
beloofd hadden te geleiden, en op dezen weg was de jonge Schech zomtijds zeer 
trots , évenwel moefcen wij geduld hebben. Bij het affeheid begeerde de jonge 
Arabier nogmaals dat wij hem drinkgeld zouden géven, en zou mogelijk met 
weinig te vréde geweefl zijn, doch forskül had vafflijk befloten hem in het ge- 
heel niets te géven. Toen hij met goedheid niets verkrijgen kon , greep hij mij- 
fen reisgenoot naar het hoofd , en ontnam hem zijnen turban. Mijn vriend ge- 
droeg zig voortrefiijk in dit geval. Hij hield zig zeer bedaard , en zeide tégen 
de beide andere Arabiers: ,, Gij Bedouinen, men meent in ons land, dat de 
Cc 55 Fran- 
55 
