OUDHEDEN in EGIPTE. 
198 
had, dan of hij zijn gezag voor deze menigte aanfchouwers tonen wilde. Kort- 
om, hij bejegende mij onbefchoftlijk, en mijn Mulla was van gedagten, dat wij 
voor deze reis moeiten terug kéren , indien ik geen Hagen bekomen wilde. Wij 
zetteden ons dan op onze ézels , en réden weer terug , doch ik was zeer ver- 
gramd op den faradsj , ik wilde vernemen wie zijn heer was , en bij denzelven 
mijne klagten tégen hem inbrengen. Mijn vriend, de Mulla, die deze lieden béter 
kende dan ik, ontried mij zulks, en bragt mij eindelijk door gelijkeniffen tot 
bedaren, wijl hij op geen andere wijze iets op mij had kunnen verwinnen. Kunt 
gij eenen hond beletten, zeide hij, u aanteba Ifen? of indien een ézelu geflagen 
had , zou het u tot eere verftrekken , of zoud gij er béter aan zijn, wanneer 
gij hem wéderöm floegt ? gij kunt op een’ ander’ tijd weerkomen , en in Halte 
aftékenen alles wat gij begeert. Eenigc dagen daarna ging ik met mijn’ vriend 
weer naar Kalla el kabfch , en betaalde eene "kleinigheid aan eenen faradsj uit dit 
kwartier, opdat hij mij tegen zijne makkers zoude befchermen. Ik kreeg an- 
dermaal veele aanfchouwers , en onder dezen was weer een faradsj , die mij 
vraagde, wie mij verlof gegéven had de fchriften op de kift aftefchrij ven? Mijn 
faradsj antwoordde , dat zijn heer het mij vergund had. Maar , zeide de ande- 
re , mijn heer wil het hem niet toeftaan. Wij gingen weer naar huis. Eenige 
dagen daarna kwam ik voor de derdemaal. Ik had nog niet geheel gedaan , als 
een Imam in een gebouw bij de moské mij in t oog kreeg, en gerugt begon te 
maken. Thans oordeelde ik het de moeite niet waerd, mij nog meer verdriet- 
üjkheden op den hals te halen, maar fpoedde mij naar huis. Ik bekwam dus het 
geheele opfchrift tot op weinig tékens na, zonder dat het mij veel geld koftte. 
Indien ik mij van het begin af bij den voorftander der moské of bij eenen Beij 
vervoegd hadde , zou ik waarfchijnlijk voor een aanzienlijk gefchenk de vrijheid 
bekomen hebben , alles op mijn gemak aftetékenen , en mogelijk zou men mij 
ook volftrekt verboden hebben het geringfte daarvan aftefchrijven. Daarom is 
het voor eenen in het Ooften reizend en Europeer altijd het befte, als hij zijne 
waarnémingen maken kan, zonder met de voornaame Mohammedaanen kennis 
te maken. Doch daartoe word een zékere moed en onverfchilligheid verëifcht. 
Had ik mij aanftonds door den eerften faradsj laten affchrikken , dan zouden mij- 
ne lezers maar weinige opfchriften en andere tekeningen door mij bekomen heb- 
ben 
\ 
