199 
OUDHEDEN in EGIPTE. 
ben. Men moet in het Ooften bij het aftékenen der oudheden dikwils hinder- 
palen verwagten. Maar dczelven zijn juift niet gevaarlijk, en daarom moet 
menze niet agten , als men zijn oogmerk maar bereiken kan. 
Me--; ze°t, dat er nog verfcheidene met bceidfp aaken befchrevene killen m 
de voorhoven der moskeen te Kahira te vinden zijn, alwaar zij allen tot water- 
bakken gebruikt worden. Zékere osman Kichja had omtrent voor 20 j aar en 
eene dergelijke kift te Sa! haisjar doen uitgraven, en den N5jl opbrengen , omze 
tot ditzelfde gebruik bij eene moské te plaatzen, doch bij het ont c iepen te u- 
fék had menze gebroken , en naderhand de ftukken om eenen boom gezet , 
de wortels béter met aarde te kunnen, bedekken. De beeldfchriften welkenmen. 
op de verfcheidene ftukken vind, ziet men op de 31 ^, 32 fte » 34 ^ en 
o jfte tafel Onder dezelven zijn ook zinnebeelden, doch de bovenfte regel 
fchiint enkel een cieraad te zijn, fchoon de daarin voorkomende en dikwilsher- 
haalde figuuren ook haare betékenis kunnen gehad hebben. De beeldfpraakige 
fchriiftékens ftaan op de drie eerfte tafels regt, en op de beide anderen verkeerd. 
De firoote figuur op de XXXIII tafel ziet men ook op de 33 fte tafel van PERRYS 
the Levant: maar het kleine fchrift welk er bij Haat, en dat ik voor de 
verklaring tier grootc figuuren boude, is in 't gehee, „iet hetzelfde. Ondertu, 
fchen verdienen de beeldfchriften op de gemelde tafel van perry met die, we - 
ken men op deze tafels ziet, vergeléken te worden. De ftukken dezer kilte 
liggen midden op eene groote plaats vóór het huis van den Gouverneur. Ik te- 
kende hier meer dan twee uuren in tegenwoordigheid van vcele aardebouwers, 
zonder door iemand in ’t minfte geftoord te worden. Als ik op een anderen 
dag ook reeds tamelijk lang getékend had, kwam een faradsj , om mijb.j zijnen 
hce- den Gouverneur te doen komen. Deze vernam naar de oorzaak waar- 
om ik de pharaöfche fchriften affchreef; ik moeit hem ook mijn papier tonen, 
hii gaf het anderen aanzienlijken heeren over, die bij hem zaten, en allen lach- 
ten over de, naar hunne gedagten, nuttelooze nieuwsgierigheid der Europee- 
ren. Ten laatften nam de faradsj mijn papier , en ging er méde uit het ver- 
trek Ik verzogt den Gouverneur, mij het te doen wédergéven ; hij antwoordde* 
ik kon het van den faradsj weêrëifchen. Dit was zo veel , als dat hij zijnen be- 
dienden vrijheid gaf om een drinkgeld van mij te némen. Ik gaf hem dus eenen 
