EN DEN 
BERG S1NAI. 
403 
tezoeken. Gedurenden den gantfchen zomer, was er krijg tuffchen die vanKa- 
hira en een’ kleinen ftam Arabiers in de ftreek , van Tór. Er was naamlijk 
een der fchépen, die de Kahiraanen jaarlijks met koorn geladen van Sués naar 
Dgjidda zenden, tot aan de gemelde haven gekomen, om, volgens gewoonte, 
varfch water te halen, wijl dit hier niet alleen zeer goed, maar ookdigtbij, en 
haaft omniet te bekomen is, daar men anders te Sués het flegt water duur betalen 
moet De omzwervende Arabiers in de ftreek van Tór konden een met tarw 
geladen fchip niet aanzien, zonder dat hen tévens de luft bevong, hetzelve in 
hunne magt te hebben: en wijl er voor hun geen verwagting was, dat de lur- 
ken hun een gedeelte derzelve goedwillig zouden géven , maakten Zij zig meeltcis 
van den kapitein en de meeften der bootsgezellen en reizigers , welken aan land 
gedaan waren om water te halen, hunne vrienden te bezoeken, of om anders zigte 
verkwikken. Hierop bemagtigden zij de booten en kleine viffers - vaartuigen 
der inwoneren te Tor, en plunderden het fchip. Dit maakte een groot opzien 
in Kahira. De gemelde kleine ftam, welke de vervoering der waaren tuffchen 
deze ftaden Sués gehad had, durfde niet wéder naar Egipte te komen, wijl 
men hem aldaar rékenfehap wégens zijne roverijen zou afgevorderd hebben. 
Ondertuffcben bekommerde M) «r *ig ook niet om , zo lang als hij van den bmt- 
gemaakten voorraad kon téren, en naderhand zogt ln] maar- up goed aiabifch 
weêr vréde te maken. Deze Arabiers lieten geen karavane (of zo als men de klei- 
ne reisgezelfchappen in deze ftreek noemt, Kafk) tuffchen Sués en Kahira haa- 
ren weg geruft vervorderen , egter namen zij zig in agt , alleen lédige kameelen 
te fchicten of wegtevoeren , en lieten den inwoneren van Kahira wéten, dat z, 
befloten hadden, al de karavanen te plunderen, wanneer men hen ook met ge- 
hruikte tot het vervoeren der waaren, en hun daardoor gelegenheid gaf, hun 
onderhoud te verdienen. Zo zwak was de regértag van ’t volkrijk Egipte en 
van hunnen magtigen heer, den Sultan, die zig ook Heer van Arab.e noemt, 
dat een zeer kleine ftam van Arabieren zig durft te onderwinden, in dezen oord 
den weg van de eene ftad tot de andere onveilig te maken. Dit alles was oor- 
zaak," dat wij ons bijna een rond jaar in Egipte moeften ophouden. De regé- 
ring te Kahira, welke de Arabiers in de woeftijn niet bedwingen kon, vreesde, 
da*- nog meer koorn, welk zij naar Mékka moeften zenden, geroofd zou wor- 
den. De kooplieden waren bekommerd voor hunne waaren, en de Arabiers» 
E e 2 we *' 
