en den BERG SIN AL 
205 
fel. Aan hetzelve waren aan den rand ijzeren ringen , en door dezelven een 
touw, waarméde wij, na gehouden’ maaltijd, onze tafel als een’ zak aan eenen 
kameel hongen. Onze- kofïïjkoppcn (fchoteltjes heeft men hier niet nodig) had- 
den wij in cene houten met Iéder overtrokken doos , en waskaerzen in eene an- 
dere dergelijke doos in eenen léderen zak. In het dekzcl dezer dooze was van 
binnen eene pijp , om er eene kaers in te zetten , dus was die tévens onze kan- 
delaar. Zout, peper, en fpécerijën hadden wij in eene andere kleine houten 
doos met verfcheidene dekzels, die op malkanderen gefchroefd waren. In plaats 
van glazen, hadden wij kleine koperen, van binnen en van buiten fraai vertin- 
de fchoteltjes. Onzelantaern was van lijnwaat, en kon tezamen gevouwen wor- 
den zo als de kleine papieren lantaerns , welken de kinders in Europa wel ma- 
ken; alleen was de onze veel grooter, en had een blikken dckzel en bodem. Ie- 
der onzer had eene waterkruik van dik léder, om er uit te drinken, en dewijl wij 
in geen dag of twee aan water zouden komen , namen wij nog veele met wa- 
ter gevulde geitenvellen méde. Wij namen zelfs twee groote fteenen waterva- 
ten (Bo janen) met ons, om op de reis van Sués naar Dsjidda zelven water daar- 
in te kunnen méde némen. Onzen wijn hadden wij in groote glazen fleflen 
( Damasjanen ) , van dcwclken elke bij de üu boocuilles hout. Dezen fchénen ons 
tot dit einde het befte te zijn ; maar wanneer een kameel valt, of met zijne lading 
tégen eenen anderen ftoot , breken zij ligt, en daarom is het béter wijnen bran- 
dewijn op reizen in het Ooften in geitenvellen meê te voeren. De vellen, wel- 
ken men tot het vervoeren van het water gebruikt, hebben de hairen buiten- 
waard, maar die, waarin men den wijn doet, hebben de hairen binnen waard, 
en zijn zo wél bepekt, dat de drank er in ’t geheel geen kwaaden finaal; van be- 
komt. Indien het nu voor eenen Europeer in het eerft ook al een weinig mis- 
felijkis, den drank op dergelijke wijze te bewaren, zo behoeft men évenwel 
niet te vrezen , dat de wijn op den weg geftort worde , gelijk van den onzen 
een gedeelte verloren ging. Hout en kooien némen de reizigers zelden mé- 
de. Ter plaatze, alwaar de karavanen plegen te légeren, vinden zij gemeen- 
lijk gedroogde meft van dieren, en dezen gebruiken zij tot brand, als zij geen 
hout of ftruiken daar omftreeks bekomen kunnen. 
Den 27ften Augs. 1762. hoorden wij ren’ kanonfehoot van het kafteel teKa- 
hira , ten téken dat een Tsjaas (Courier) van de groote karavane aangekomen 
Ee 3 was. 
