208 
REIS VAN KA H IRA naar SUES 
in het eerft bekommerd was, dat ik op dit hooge beeft nietgemaklijk zou rilden, 
De dromedaris gaat liggen gelijk de kameel, wanneer hij zijnen berijder opna- 
men zal. Als hij opftaan wil, ligt hij zig van agteren eerft op, en dan moetde- 
geen die er op zit zig in agt némen, dat hij er voorwaard niet aftuimele* voor 
het overige maakt hij gelijke fchréden met den kameel, in plaats datpaerdèn dan 
rafter, dan langzaamer gaan moeten, om bij de karavane te blijven. Men be- 
hoeft hem bij het opftijgen niet eens ftil te houden, wijl hij zo gewend is, dat 
hij al gaande zijnen kop op een gegéven téken ter aarde houd , opdat de rijder 
zijnen voet op den hals zou kunnen zetten, en als hij dan den kop om hoo°- 
heft, kan men, na een weinig oefening, zeer gemaklijk op den zadel komen. 
De zadel voor een’ kameel , die een’ zwaaren laft moet dragen , is van boven 
open, en de pakken hangen aan beide zijden, opdat de klomp vet op den rug 
van het dier met te zeer gedrukt worde. Een rijzadel van een’ dromedaris of 
van een kameel is van de gewoone rijzudels niet veel ondertanden , dus bedekt 
hij den grooten klomp vet op zijnen rug. Op dezen zadel leide ik mijne matras 
en kon mij dan naar de ééne, dan naar de andere zijde, en dan weer regt plaat- 
zen, om dus de zonneftraalen , welken in dit jaargetij zeer laftig waren, te ver- 
mijden. Mijne reisgenooten daaröntégen moeiten op hunne paerden beftendig in 
dezelfde houding blijven, en wierden daardoor zeer afgemat, daar ik gemeenlfk 
des a^nds van het rijden niet meer vermoeid was, dan of ik den gantfehen dag 
geft,d, g op een ftoei gezéten had. Indien men met zuik een hoog dier dm™ 
moeft , zou het zeker zeer ongemaklijk zijn. Maar de kameelen doen langzaame 
en wijde fchréden, en men beweegt zig daarom op dezelven fchier met anders 
dan m eene wieg. 
De» Augf. des morgens om 4 uitren braken wij wéér op, en légerden 
ons na 5, uur meenen oord, dien de Arabiers Dsjafra noemden. Wijhoop- 
tenlnereen paar uuren uitteruften, doch men gaf ons nauwlijks tijd om te • 
uen. De kameelen wierden wéder geladen; en wij reisden nog twee uuren 15 
minuuten tot aan eenen berg tVM', welke aan de zuidzijde van den wez liet' 
Des nam.ddags leiden wij nog eenen weg af van J uuren, e„ namen, k™ 
wéke ™ Méll 0,E , e “ 6erpla ” s *“ “ nen bers T *‘- Hier bad de karavane , 
. aa § Cii0mcn Was 5 den avond te voren haar léger gehad Het 
zou de moeite waer cl ge weeft 7 m-, . . 6 
ë weelt zijn, dezelve m haaren togt te zien, maar zij had 
eenen 
