212, REIS VAN KA H IRA naar SUES 
met een’ léderen zak als uit een’ put opgehaald. Om liet gebrek aan waterton- 
nen te vergoeden, heeft men niet alleen op deze, maar ook op de indiaanfche 
fchépen een’ ruimen waterbak bij den grooten maft. Dit is zéker gemaklijk en 
beflaat niet zo veel plaats als de menigte van tonnen op onze fchépen. Maar 
als zulk een bak eens lek word , zo worden niet alleen de waaren rondom de», 
zelven liggende nat, maar men kan ook wégens gebrek aan varfch water in ver- 
légenheid geraken , indien men nog ver van eene haven is. Ik heb een’ Engels- 
man gekend, die alléén om deze oorzaak op eene reis van Surat naar Dsjidda 
in groot gevaar was geweeR. 
De Rad Sués ligt aan de weRzijde, en dus niet eigenlijk aan het uiter- 
ste einde van den arabifchen zeeboezem. Zij heeft geen ftadsmuur, doch haa- 
re huizen zijn aan de landzijde, tégen eene overvalling van de Arabiers, zoda- 
nig door muuren aan malkanderen verenigd , dat men alleen door twee ftraaten 
in de Rad komen kan. Van dezen is die aan den zeekant, welke naar het wes- 
ten gaat, geheel open, maar de hoofdRraat aan de noordzijde kan met eene fleg- 
te poort afgefloten worden. Van het kafteel, welk de Turken op de puinhoo- 
pen van Kolfum gebouwd hadden, vind men fchier geen overblijfzelfs meer. De 
buizen der Rad zijn allen zeer flegt, alléén cenige openbaare herbergen ( chans , 
oqals) zijn groot en duurzaam gebouwd. Het getal der eigenlijke inwoneren 
is niet groot, en onder dezelven vind men veele Grieken, en drie of vier fami- 
liën van Copten. Doch het is alhier zeer lévendig, wanneer de fchépen naar 
Dsjidda afvaren, of weer terug komen. In den omtrek der Rad is de grond 
rotsagtig, weinig met zand bedekt, en op eenige plaatzen als met keizelReen be- 
zaaid- Hij is daarom zo dor en onvrugtbaar, dat men haaft geen kruid, ik zwij- 
ge hoornen, tuinen, weiden of velden ziet (*). De inwoners dezer Rad beko- 
men 
boord hebbe. Men ze:dc, dat het gemelde fchip reeds psjaaren oud was, en bet wierd nog 
tulïchen Sués en Dsjidda gebruikt. 
(' ) Op den weg tuffeben Kifhira en Sués zagen wij onder de dorre ftruiken zeer veelen van 
de zogenaamde roozen van Jericbo. De oofterfche wijven bedrijven met dit kruid bijgelovighe- 
den , waarom het ook in de ftéden verkogt word. De zwangere vrouwen leggen deze zogenaam- 
de roos in het water, en geloven dat zij eene gemaklijke of zwaare kraam zullen hebben , nadat 
zij fchiciijk of langzaam opengaat. 
\ 
