EN DEN BERG S I N A I. 213 
men hunne voornaamfte levensmiddelen drie dagreizen ver uit Egipte, of 5 tot 
6 dagreizen ver van den berg Sinaï, of 7 tot 8 dagreizen ver van GhalFa; maar 
van vifch en allerhande foorten van fchelpviflchen is hier overvloed, en hierbij 
bevinden zig de in deze Had wonende oofterfcbe Chriftenen gedurende hunne 
Vafte zeer wél. Aan goed water is hier groot gebrek. Het water uit Bir Sués is 
flegt, gelijk reeds aangemerkt is ; onder tuffchen is dit het digfte bij te bekomen, 
de inwoners drenken er ook dagelijks een gedeelte van hun vee, en némen alsdan 
water voor het overige vee méde. Het water in de befte van de zogenaamde 
bronnen van moses is fchier al zo liegt , behalven , dat deze bf onnen nog verde r 
Van de ftad, en aan de overzijde van den zeeboezem liggen. Het befte water, dat 
men te Sués kopen kan, komt uit de bron Naba , en van dit water, dat ook 
liegt is, koft een geitenvel vol drie of vier fchellingen lubs. Deze bron ligt 
twee uuren ver ten ooften van de ftad , en aan dv overzijde v^n den zeeboe- 
zem. 
De ftadhouder van Sués was bij onzen tijd een Beij of Sandsjak uit Kahira , 
en had een tamelijk aantal huistroupen; het fcheen nogthans, dat de Arabiers 
zig niet veel aan hem kreunden. Wanneer dezen met den tuifchcn Stadhouder 
of met de inwoners tc onvréde zijn, brengen zij hun geen water, zij fnijden 
hun ook den weg tot al de gemelde bronnen af, zodat zij zei ven net water niet 
kunnen halen. Het zou hun zelfs in dien tijd , wanneer er geen reizigers te Su- 
és ziln, gemaklijk zijn, de geheele ftad te verwoeften, indien het om ’t éven 
Ware, of zij met hunne kameelen door de vervoering der waaren tuffchen Kahi- 
ra en Sués, en door de ftad met water te verzorgen, wat verdienden of niet. 
Wijl de Arabiers , welken ons naar den berg Sinaï geleidden , hunne beloften 
niet volbragten , en wij hun daarom na onze tcrugkomft niet alles wilden betalen 
wat zij geëifcht hadden 5 zo zagen wij bij deze gelegenheid eene blijk v an bunnen 
euvelmoed. Dewijl zijwiften, dat wij ons zomtijds ver buiten de ftad gewaagd had- 
den, dreigden zij ons, dat zij ons zouden ter neer fchieten, wanneer zij ons op het 
vrije veld zouden vinden. Wij toonden hun daarëntégen onze geweeren , wel- 
ken veel béter waren , dan hunne lanciën , meflen en fnaphaanen , en verzéker- 
den hun , dat wii er ons zeer wél meê zouden wéten te verdédigen. Naderhand 
dreigde ons de voornaamfte onder deze Arabiers, dat wij geen water uit de bron 
Raba bekomen, en van dorft fterven zouden , ingeval wij hen niet betaalden» 
Ff 3 1 
