214 
REIS van KAHIRA naar SUES 
De heer van naven antwoordde den Schech hierop, dat de Europeërs -reen 
waterdrinkers, maar wijndrinkers waren, en dat dus zijne bedreiging niet & wél 
ter fneê kwam. Dit onverwagt antwoord maakte al de Turken en Chriftenen , 
die tegenwoordig waren, aan het lachen, en de Arabiers wierden befchaamd. 
Des anderendags verzogten eenige voornaame Mohammedaanen , dat wij, zodra 
mogelijk , ons met de Arabiers zouden verdragen, de Gouverneur zelve zeide, 
dat zij gedreigd hadden, om onzen wille geen water meer in de ftad te zullen 
brengen, en wijl wij het niet raadzaam agtten, het tot op het hoogfte te laten 
komen , moeiten wij ons fchikken om te betalen. 
Aanstonds na onze aankomft te Sués vernamen wij bij Grieken, die den berg 
inai dikwils bezogt hadden, naar den in Europa zo vermaard geworden Dsjab- 
bel elmokatteb, doch niemand van hun herinnerde zig dezen naam ooit gehoord 
te hebben. Zij bragten eenen Schech van den itam Saiid tot ons, die om zo te 
fpreken zijne gantfche levenstijd met reizen tufichen Sués en den berg Sinaï' 
toegebragü had, en ook deze kende den naam van den gemelden berg niet. Doch 
als hij hoorde, dat diegeen eene goede beloning zou genieten, die ons bij dezen 
berg brengen zou, meldde hij zig den volgenden dag aan met een’ Schech van 
den itam Saudlha, welke verzékerde, niet alleen den gemelden berg, maar ook 
alle plaatzen in de woeftijne waar men opfcbriften vind, zeer naauwkeurig te 
kennen. Maar na eenige vraagen en antwoorden ontdekten wij ras , dat ook 
f L ; p fende ’ Wdke W1 i begeerden te zien. Eindelijk wierd er een 
Schech van den itam Leghdt bij ons gebragt, door wiens réden wij overgehaald 
wierden te geloven, dat hij indedaad onbekende ichriften op ileenen kende. En 
dewijl hij i reeds wift, dat de berg dien wij zogten Dsjdbbel elmokdtteb moeit hé- 
én, vereerde hij ook zijnen berg met dien naam, verzekerende tévens, dat al 
de hem bekende Arabiers , hem éven dus noemden. 
Wij waren verheugd ten miniten eenen bewoner der woeitijne gevonden te 
heoben , die ons m zijn vaderland werklijk eene plaats met oude en onbekende 
. 1 te ? 011 aanw Ü zen * Wij wenfchten allen dezen oord op itaandc voet 
t T <Um ! en jf Z ° Cken ’ maar de heer baurenfeind, onze fchilder, wiens 
ettei kundige op deze reis niet gaern wilde ontberen, had op de tot dus 
VCI gG aane 1C ; IZCn 20 veel goéden, dat hij aanitonds na onze aankomft te Sués 
in ecne 1Cete krankheid vial ’ diein weinige dagen zo zeer toenam, datwijhaaft 
ge- 
