E « 
217 
deN BERG SINAI. 
De heer van haven en ik gingen den 6 den September 1762 tégen den avond 
in een boot over den arm des arabifchen zeeboezems , en fliepen den volgenden 
aagt aan de ooftzijde deszelven tégenover Sués onder den blooten hémel , waar 
zig ons nieuw arabifch gezelfchap reeds verzameld had. Den des morgens 
namen wij de reis aan naar den Dsjabbel el Mokatteb. Niet alleen wierden wij 
door de drie gemelde Schechs begeleid , maar ook eenigen van hunne vrienden 
en knegten verzelden ons, die zédert eenigen tijd water uit de bron Naba naar 
Sués gebragt hadden , doch thans hunne vrienden in de woeftijne bezoeken , en 
ten deele op onze kollen léven wilden. Want wanneer een voornaame Ara- 
bier reilt , eet gemeenlijk het gantfche gezelfchap uit zijne keuken, en doordien 
wij veel geld betaalden, om fiegts oude opfchriften in de woeftijne optezoeken , 
hield men ons ook voor rijke lieden. De weg gaat op de vlakte \ mijl naai- het 
Z. O. vervolgens tulïchen kleine heuvels L- Z. O. mijl tot Aijuti Alufa. Hier 
ruftten wij onder een’ palmboom op een’ kleinen heuvel. Sués ligt van hier naar 
het N. W. 30°. N, en de oever des arabifchen zeeboezems omtrent een half 
Uur naar het weften. De zeeboezem fchijnt hier zo breed te zijn als van Sués 
tot aan den berg Attaka, te wéten omtrent if mijl. Hier kan men op verfchei- 
dene plaatzen water vinden, als men maar één’ voet diep graaft, en de zoge- 
naamde bronnen van moses, waarvan ik er vijf telde, waren ook niet dieper 
e n in het geheel niet gemetzeld, en zijn dus aanftonds vol zand en vuiligheid, 
wanneer men er maar een weinig uitfehept. Zij lopen zeer weinig, en verliezen 
2ig eerlang in het zand. De Arabiers zeiden, dat alleen het water uit ééne dezer 
hronnen in nood drinkbaar was , het andere is altemaal ztei ftegt. Dewijl zij 
Van eenen moses benoemd worden, geloofden de Arabiers dat de kinderen Ifraëls 
alhier door den arabifchen zeeboezem gegaan waren, en dat de bronnen haaren 
haam van dezen moses bekomen hebben. Men vind in deze geheeleftreek vee- 
le fchelpen en hoorntjes in het zand, het fchijnt dus dat de zee hier reeds ver te- 
rug geweken is. 
Van Jijun Mufa gingen wij door de vlakten Attmvêrik , JVarddn en Etti , 
cerft z. ten O. \ mijl 5 en vervolgens Z. Z. O. %\ mijl. De Arabiers noemen 
al deze vlakten Wadi of dalen , mogelijk omdat na een’ fterken régen zig eenig 
water in dezelvcn verzamelt. In de laatftgemelde vlakte légerden wij ons in het 
aand , nadat wij dezen dag duitfche mijlen afgedaan hadden. De wind was 
Gg de- 
/ 
