EN DE 
ÏT BERG SIN A I. 2*5 
twee of drie afdelingen, opdat de vrouwen van de mannen, of de mcnfchen 
van de heeften afgezonderd zouden kunnen zijn , wanneer het hun niet gelégen 
komt gemeenfchapüjk te léven. Dezulken, welken geen groote tent bekoftigen 
kunnen , leggen een kleed over vier of zes paaien , en anderen fpannen bij een’ 
boom zo 'groot een’ doek als zij krijgen kunnen, of zij zoeken de klooven der 
rotzen, om zig tégen de hitte en den régen te befchermen. Boomen zijn in de 
heete geweften in ’t gemeen, om de koele lugt die daar fpeelt, zeer aangenaam, 
en daarom légeren de Arabiers zig gaern onder of bij dezelven. Huisraad vind 
men niet veel in zulk eene arabifche tent , doch altijd eene ftroomat , die hun 
j n pj aats V an eene tafel , ftoelen , en bedftéde dient. De klederen , of hetgeen 
een voornaam Arabier verder hebben mogt, liggen in geflotene zakken bij den 
wand. Hunne kookgereedfehap is zo ingerigt , dat zij dezelve gemaklijk ver- 
voeren kunnen. Zij hebben koperen vertinde potten. De fchotcls zijn van 
dezelfde ftof, of van hout. Hunnen vuurhaerd hebbenze rasvaerdig, zij zetten 
hunne potten flegts op lofle ftcenen , of over een in de aarde gegraven gat. Mes- 
fen , vorken en lepels gebruiken zij aan tafel niet. Een rond üuk léder is der 
Arabieren tafelkleed, en in hetzelve worden ook de overgefchoten brokken be- 
woard De boter , welke in de heete landen aanftonds fmelt , hebben zij in lé- 
deren zakken. Het water halen zij in geitenvellen, en drinken het uit één’ kope- 
ren , van binnen en van buiten , wél vertinden kop. Wind- en watermolens 
kent men hier niet ; het koorn word in een’ kleinen handmolen gemalen. Bak- 
ovens heeft men in de woeftijne ook niet, maar als de Arabiers het deeg tot 
een’ grooten platten koek gemaakt hebben , bakken zij dien op eene ronde ij- 
Zeren plaat, of bij gebrek van dezelve, maken zij groote klompen of ballen, 
leggen dezelven op gloeijende kooien, en bedekkenze er ook méde tot dat het 
deeg gaar geworden is. Het voornaamfte voedzel der Oofterlingen in ’t gemeen 
is nieuw gebakken brood; zij voorzien zig daarom op hunne reizen door de 
Woeftenijën voornaamlijk van meel. 
Hoe zeer ik ook begeerde dezen dag ten minften eene proef van de oude op- 
schriften te zien , kon ik doch geen der Arabieren bewégen, dat hij mij dezel- 
Ve n toonde. Wijl ik op den grond en bodem mijns ghafirs niets te dugten 
had, ging ik geheel alléén in de omliggende dalen en op fteile heuvels. Doch ik 
kwam des avonds vermoeid terug, zonder iets het geringfte van opfchriften 
Hl* fi®- 
