EN D E N 
berg 
S I N A I. 
22 -? 
tijd tot tijd mot aarde bedekt zijn. Men ziet hier nog eene menigte , deels over. 
eindftaande , deels omgevallene of gebrokene fteenen van j tot 7 voet lang en 
ij tot 2 voet breed, vol met egiptifche beeldfchnften. Dezen kunnen zeket 
niet anders dan graffteenen gcwcelt zijn. Van een gebouw, waarvan ik op de 
XLIV tafel eene afbeelding gegdven heb, is fchier niet dan de nrnuren meer ove- 
rij. Het fchnnt ten deele in den grond gebouwd te zijn geweeft; wantvanbm- 
nen ishetnog veel dieper dan de grond buitenom, en in dit gebouw vmd men vee- 
le fteenen met beeldfchrift. Aan het breeder einde > eene kleme kamer, dre 
nog 'overdekt, en door een' vierkanten pilaar ondcrftcund is; en in dezelve Zjn 
Veele becldfchriften , zo wel rondöm aan de wanden als aan den pilaai. en 
vind in dit gebouw ook nog borftbeelden naar den fmaak der oude Egtptenaaren, 
en bouwkundige cieraaden van dezelfde foort als korden in Oppercgtpte gete- 
kend heeft, tageliks eene kleine vierkante zuil van boven met vter koppen. 
Al de graffteenen met de beeldfehriften en borftbeelden zijn van een fijnen en 
harden zandfteen. De egipntclie oudheden met beeldlclwttten heftaan, gelijk 
men weet , uit een hard granit. 
De Arabiers vergunden ons , alles nauwkeurig in oogenfclujn te némen , en 
ook iets op te fchrijven. Maar ik had bij mijne terugkom* naar Europa een 
bewijs nodig , dat de opfchriften die men hier vind wezenlijk egiptifche bed chnf- 
ten zijn en daarom wilde ik eenige fteenen affchnjven. Dit Icheen het oo- 
genblik tcziin, waarop de Arabiers wagtten. Zy kwamen allen toefchieten, 
en verboden mij, zonder verlof des Schechs van dit gebergte, zelfs het minfte 
aftefchrijven. Dewijl onze ghafirs wiften, dat wij niet aUeen gekomen waren 
om de opfchriften te zien, maar dat ik ook willens was affchriften daarvan me- 
de te némen, zo had men bij den maaltijd van den vongen dag afgefproken , dat 
ook een hunner vrienden, mogelijk een aanzienlijker Schech dan onze ghafirs, 
iets van ons trekken , en de Schech van den Dsjübbel el Mokatteb zou genoemd 
worden. Hij was reeds boven op den berg als wij er kwamen , en fprak er 
niets tégen, dat wij alles nauwkeurig befchouwden. Maar tévens verzekerde 
hij, dat hij mij voor geen ioo fpéciedaalders vergunnen zou, flcgts het op- 
fchrift van één’ eenigenfteen aftefchrijven, met degewoone veröntfchuldiging, 
dat hij niet kon toeftaan dat vreemden de begravene fchatten vandaar haalden. 
He Arabiers fchijnen indedaad te geloven, dat de Europeërs en de Maggrebi, 
Hh 2 of 
