232 
REIS van K AH IRA naar SUES 
de Arabiers op zommigè plaatzen met hunne tenten de vlugt naar hoogten moe- 
ten némen. Wij zagen maar een klein gedeelte van dit dal , en mogelijk maar 
eenen tak daarvan die niet vrugtbaar was ; men roemt ondertulTchen thans nog 
de vmgtbaarhcid van het dal Faran. In de ftreek, werwaard onze ghafirs ge- 
reisd waren, zijn (naar het verhaal der Arabieren) zo veele dadel boomgaarden 5 
dat veele duizend menfchcn hun beftaan daarvan hebben. Dc Arabiers dezer 
plaats, en die, welken aan de weftzijde van den Dsjabbel Mufa wonen, bren- 
gen jaarlijks ook veele dadels, druiven, appelen, en andere voortrefiijke vrug- 
ten naar Sués en Kahira. Die van andere geweften, verkopen in de gemelde 
ftéden geiten , gom , houtskoolen en kleine fteenen tot handmolens , en ruilen 
daai tégen levensmiddelen en kléderen , waarmeê zij naar de woeflijne terug- 
trekken. 
Het is bekend, dat het den Arabieren geöorlofd is, tot vier vrouwen te ge- 
lijk te hebben. Evenwel zijn de meeften met ééne vernoegd, en houden de- 
zelve al hun léven , indien zij zig maar eenigermate naar den wille des mans 
lchilct. Onze Schech van Beni Saiid had twee vrouwen, waarvan de ééne, 
welke woonde daar wij onze ctait «pgt.nagcii nadüci, ^ op de lieden agt géven 
moeft , die het vee hoedden. De tweede woonde aan eenen anderen oord , en 
had het opzigt over eenen dadelboomgaard. Dus wierden zijne huislijke bézig- 
heden door zijne beide vrouwen bezorgd, als hij zijne vrienden bezogt, ofte 
Sués was, om geld te verdienen met water halen, of als hij waaren naar Sués 
en Kahira bragt. Onze gebuurin, de voornaamfte vrouw in ’t léger, vereerde 
ons des namiddags, in gezelfchap van eenige andere arabifche vrouwen, met 
een bezoek, en bragt ons een hoen en eenige eijeren ten gefchenk. Thans was 
ik 1 eeds vi ij lang in het Ooftcn geweeft , doch dit was de eerftemaal dat ik met 
eene mohammedaanfehe vrouw fprak, wanneer ik de danflerelTen te Kahira niet 
rékene. De Araberinncn wilden niet in onze tent komen , maar plaatften zig 
allen buiten dezelve, doch zo nabij , dat zij in de fchaduw zaten, en wij gemak- 
lijk met haar konden fpreken. Van al hetgeen wij haar van Europa verhaalden? 
beviel haai niets zo zeer , dan dat een Chriften maai* ééne vrouw mogt hebben- 
De vrouw van onzen Schech beklaagde zig, dat zij eene médedingfter had, voor- 
naamlijk klaagde zij daarover, dat haar man deze meer beminde, daar zij b effl 
nogthans liet eerfte getrouwd, en zig altoos wél gedragen had. Ik liet het aan 
mli n ’ 
v 
