245 REIS van SITES tot DSJIDDA. 
gelijk afvaren. Veelligt daarom , opdat de karavanen van Kahira naar Sués des 
te grooter zouden worden , en zig béter tégen de Arabiers kunnen verdédigen'; 
moge! ijk was men ook bedugt voor de omftreeks Tor zig ophoudende Bedoui- 
ncn, welken onlangs een enkel fchip, dat te Tor aangekomen was geplunderd 
hadden , gelijk bladz. 203 aangemerkt is. 
Al de reizigers huurden ondcrtuflchen zékere plaatzen op de fchépen. Wij 
hadden aanbevelingsbrieven van kooplieden te Kahira aan twee fchippers : wij 
bezagen hunne gelegenheden , en huurden de bovenfte kajuit van het grootfte 
fchip voor ons geheel alléén, om van de Mohammedaanen afgezonderd te kun- 
nen léven , wanneer wij alléén wilden zijn. Wij hadden reeds te water en te 
land met de Mohammedaanen gereisd, en waren dus reeds tamelijk gewoon om 
met hun omtegaan, maar nooit waren wij meer in vrees, dan voor onze aan- 
Itaande reis van Sués tot Dsjidda, dewijl wij nog Reeds ons verbeeldden, dat de 
Mohammedaanen eenen Chriilen niet waerdig agten , dezen , door hun voor hei- 
lig gehouden' weg , te betrédcn. De Grieken hadden ons verzékerd , dat wij om 
die réden op het fchip niet ééns met pan tolt els zouden mogen gaan. Zodra wij 
uit onze kajuit kwamen, wierd ons ook aangezegd, dat wij de pantoffels 
moeiten uitdoen ; ik geloof egter niet , dat dit om de gemelde oorzaak gefchied- 
de , maar omdat de Mohammedaanen het gantfche verdek van het fchip als ecu 
vertrek aanzagen , en dat elk daarom zijne pantoffels afleggen moeit. Er waren 
vcele eenvoudige pelgrims op het fchip , die de Chriltenen met een éven zo nijdig 
en verbitterd gelaat aanzagen, als een ievcrend franciskaaner Munnik de ge- 
waande ketters en ongelovigen , die hij op den weg naar Jerufalem ontmoet. 
De Mohammedaanen, onze bevreesdheid merkende, ontbrak het ook niet aan 
eenigen die lult krégen , om dezelfde oorzaak ons te befpotten , om welke het 
gemeen onder de Chriltenen zig dikwils met de Jooden vermaakt , naamlijk wijl 
men weet, dat de Jood zig niet wel durft te verantwoorden, en wijl de ver- 
Itandige Chriltenen zig zelden om den Jood bekreunen , zo lang het gemeen maar 
niets ergers doet, dan met hem te fchertzen. Dus waren wij er op deze reis in- 
dedaad liegt genoeg aan , maar desniettemin daarïn gelukkig , dat wij een groot 
vertrek voor ons alléén hadden, waarin niemand buiten onzen wil durfde ko- 
men. Ik had het, wat mij betreft, zeer gemaldijk, dat ik Iterrenkundige 
waarnémingen kon maken fchier zonder dat het gemerkt wierd. Wij zeilden wel 
naar 
