REIS VAM DSJIDDA tot LOHEIA. 2S5 
en, wijl dc koopman mhchsen- ziek was, zo wierd deszelfs fchrijver gehaaid, 
opdat hij den brief aan zijnen heer ontvangen, en dat, wat ons betrof , den 
Gouverneur voorlezen zoude. 
De Emir had tot nog toe ook geen andere Europeërs gekend , dan dezulken, 
die als kooplieden naar Yemen gekomen waren. Uit de brieven zag hij , dat de 
ééne van ons een Artz was, dc andere planten zogt, dat de derde de fierren 
waarnam , enz. en dat wij in het geheel geen koopmanswaaren bij ons hadden , 
om dewelken wij fpoediglijk naar Mochha behoefden te gaan. Hij verzogt 
derhalven, dat wij eenigen tijd te Loheia zouden blijven, en beloofde ons, dat 
bü ons met zijne kameelen naar Mochha zou laten brengen. De koopman , 
welke voornaamlijk in dezen tijd eenen Artz nodig had , liet ons ook verzoeken, 
aan land te komen, en bood ons een van zijne huizen tot eene woning aan. 
Zulke aanbiedingen hadden wij geenzins van Arabiers verwagt. Maar, om het 
eigenliiiï oogmerK onzer reis jwg mwr to vwkofgpn , naamliik dat wij niets meer 
wenfchten, dan in Yemen veele Réden te zien, cn veele landreizen te doen, 
b’-acten wij nog in : dat wij vreesden , dat de oorlog tuffehen den Schech mók- 
krami en den Scherif van Abu arifch ook deze Rreek zou onveilig maken. De 
Emir verzékerde hierop, dat er van dien kantte Loheia niets te vrezen was, en 
dat men in het gebied van zijnen heer , den Imam , met alle zékerheid kon rei- 
zen. Verder Relde hij ons de bezwaarlijke zeereis en de tégenwinden voor, 
welken in dit jaargetij in de Rreek van Kamran heerfchen , dat de reis te land 
integendeel zeer gemaklijk was, en dat hij ons in het algemeen niets beteis ra- 
den kon, dan dat wij het fchip verlieten. Wij verheugden ons, de zéden der 
Mohammedaanen Reeds béter te vinden , hoe verder wij ons van Egipte ver- 
wijderden, doch voornaamlijk, dat de inwoners van dit land, hetwelk doorte- 
reizen het hoofdöogtnerk van onze gantfche ondeméming was , ons aanvanglijk 
zo beleefd bejégenden. Daar wij dus de fchoonRe gelégenheid hadden , om de- 
ze Rreek van Arabië te léren kennen , zonder oorzaak tot den minRen argwaan 
te géven; en wijl wij zei ven wenfchten hier aan land te gaan, en de reis tot 
Mochha te land te kunnen doen , zo waren wij niet lang in bedenking om het 
fchip te verlaten. 
Hierop gingen wij naar de Rad, om het huis te bezien, welk de koopman tot 
onze woning beRcind had. Onze fchipper had de voorzigtigheid niet gehad , zig 
Pp 3 de 
