286 
REIS van DSJIDDA tot LOHEIA. 
de geheele vragt voorüit te doen betalen, gelijk dekahirafche fchippers plegen 
te doen. Hij vreesde, dat wij hem de volle vragt tot Hodeida niet zouden beta- 
len, en verzogt den Emir, zo als men ons naderhand verhaalde, ons te laten 
vertrekken, of ons te noodzaken , hem de volle vragt te betalen. Deze beloof- 
de voor ons te betalen , indien wij weigerden hetzelve te doen. Hier méde was 
de fchipper nog niet te vréde, maar vervoegde zig ook bij den koopman mSch- 
sen, die zig insgelijks tot borg aanbood. Geen dezer heeren had juift deswé- 
gens eenigekoften; ondertuflehen houd ik de aanbieding dezer Mohammedaanen 
voor eene zo groote beleefdheid, dat een gezclfchap reizende Arabiers bezwaar- 
lijk dergelijke van Europeërs zou kunnen verwagten. 
Zodra wij befioten hadden, ons goed aan land te laten brengen, gaf 
de Emir bevel, dat zijn eigen boot alles af halen zou, en dat wij daarvoor niets 
dan het gewoone drinkgeld aan dematroozen betalen zouden. Opdat wij ook 
geen moeilijkheden met dc mindere tolbedienden en de dragers zouden hebben , 
wierd den fchrijver des koopmans gel aft , dezelven te vréde te ftcllen. Tégen 
den avond zond de Emir ons een koftlijk fchaap tot een kahhwe (gefchenk) van 
welkomft, met een’ zeer beleefden brief (befchrijvingvan Arabie, XIV. tafel), 
waarin hij ons zijne gaften noemde, en ons verzekerde, dat wij in deze haven 
des Imams welkom waren , en in veiligheid konden blijven. 
Het vaartuig des Emirs, waarin ons goed afgehaald wierd, was tamelijk wél 
gebouwd, doch, volgens de gewoonte des lands, had het zeilen van ftroomat- 
ten , welken den wind niet genoeg vatten kunnen, en daarbij zeer ongemaklijk 
zijn om te regéren. Wij kwamen derhalven wat laat terug; en, wijl het wa- 
ter ten tijde der ebb’ bij deze ftad bijna geheel afloopt, moeften wij den maften 
vloed afwagten, om bij de brug te kunnen aanleggen. Vermids wij ons goed 
dezen avond met konden aan land brengen, vernamen wij, of het gedurende 
den nagt zo digt bij land ook zéker zou zijn? De Emir had niet zodra deze on- 
ze bevreesdheid vernomen , of hij zond ons een’ foldaat, die op het fchip de 
wagt zou i ouden. Men deed ons die verzékering, dat wij dezen tnenfch al on- 
ze goederen konden aanvertrouwen. Doch wij hadden zo een goed vertrou- 
wen niet op eenen arabifchen foldaat. Eén van ons gezclfchap , en een bedien- 
oe bleven aan boord. De bedden der overigen wierden aan land gebrast, 
der dat iemand begeerde, dezelven te doorzoeken. Dewijl onze keuWereed- 
fchap 
