REIS VAN DSJIDDA tot LOHEIA. 287 
ichap nog op het fchip was , zond de koopman MacusEJf ons een koftlijk avond- 
maal , waarmede wij ons weer regt verkwikten , wijl wij zédert ons vertrek van 
Dsjidda , behalven de pilau , fchier geen warm éten gehad hadden. Alléén ont- 
brak ons de wijn , en van den fiegten brandewijn , dien wij van Dsjidda meê 
gebragt hadden, was niet veel meer overig. Wij lieten daarom ten eerften naar 
fterken drank vragen , doch deze was te Loheia niet te bekomen ; wij konden 
ook niets van Sana ontbieden , alwaar de Joodcn wijn en brandewijn in over- 
vloed hebben ; want men zou dien in koperen vaten hebben moeten overbren- 
gen, en uit dien hoofde had dezelve onzer gezondheid nadelig kunnen zijn. Ten 
laatften bragt men ons hier te Loheia een’ fterken drank, dien ik voor biifa hield; 
en, dewijl wij ons daarna onpaslijk bevonden, moeften wij het ons laten wélge- 
vallen, den fterken drank voor eenige maanden gantfchlijk te ontbéren. 
Den volgenden dag wierden onze kiften op het tolhuis gebragt en geopend. 
Wij ware» bmirwcrt . <i-.it- alles zeer nauw zou doorzogt worden , doch de tol- 
bedienden waren zeer beleefd: Wijl wij merkten , dat de £.mïr flegts onze werk- 
tuigen wilde zien , en zig het gebruik derzelvcn laten verklaren , zo zogten wij 
alles te voorfchijn , wat wij dagten , dat hem en den anderen voornaamen Ara- 
bieren, die zig op het tolhuis verzameld hadden, aangenaam kon zijn om te 
zien. De heer FORSKaL toonde hun allerleie kleinigheden onder een vergroot- 
glas. Hij verzogt de bedienden, dat zij hem een’ lévenden luis wilden bezor- 
gen. Dezen fchénen het in het eerft kwalijk te némen , dat een Europeer der- 
gelijk ongedierte bij hen verwagtte. Doch toen hij beloofde, iets daarvoor te 
géven , wierd er ras iemand gevonden , die er hem een’ bezorgde. Niets ver- 
heugde den Emir meer, dan dezen luis zo vergroot te zien. Al de voornaame 
aanwézenden befchoawden denzelven , en ten laatften wierd de bediende geroe- 
pen, welke zwoer, dat hij nooit een’ zo grooten arabifchen luis gezien had, en 
dat het dier, welk onder het glas was, noodzaaklijk een europifche luis moeft 
wezen. OndertufTchen verhaalde hij zijnen kennilFen , dat hij dien dag het ge- 
luk had gehad, van de Europecrs 4 ftuivers voor een’ luis te ontvangen. Het 
was reeds bekend , dat wij zulke kooplieden niet waren , als de Europeërs , wel- 
ken uit Indiö naar Mochha komen. Doch het gemeen was van gedagten, dat 
wij dan eene andere foort van kooplieden moeften zijn , en mogelijk de luizen 
béter willen te gebruiken dan de Arabiers. Den volgenden dag kwam er een , 
' die 
