288 
REIS van .DSJIDDA TOT LOHEIA. 
die ors eene heele handvol luizen, voor een’ ftuiver het ftuk, aanbood. Als 
forskül naderhand zomtijds kevers en andere infectcn door jongens liet vangen, 
en hun daarvoor eene kleinigheid betaalde , kwamen er gemeenlijk ook anderen , 
die ons dergelijke diertjes te koop bragten. Uit deze kleinigheden kan men reeds 
opmaken , dat de inwoners van de provincie Yemen meer tot den handel opge- 
legd zijn dan de andere Arabiers. Van al hetgeen ik den Arabieren te Loheia 
toonde, was niets hun zo aangenaam en wonderbaar, dan mijn fterrenkundige 
verrekijker, welke alle voorwerpen verkeerd voorftelde. Ik toonde hun een 
vrouwsperfoon , dat wij van vc rc zagen. Zij waren verwonderd, als zij dit 
wijf met de voeten om hoog zagen gaan , dat de klederen niet n eerwaard vie- 
len, enz. Bij elke nieuwe zaak riepen zij van verwondering uit, Allah akbar! 
(god is groot ! ). Allen waren zeer voldaan, dat zij zulke zonderlinge vreem- 
delingen in hunne ftad gekregen hadden , en wij , dat wij zulke goedhartige in- 
woners in dat land aantroffen. 
Het huis, welk men cot eene woning voor ons gefchikt had, was naar der 
Oofterlingen wijze rondom eene vierkante plaats gebouwd. Er waren geen fraai 
gemeubeleerde kamers in , maar aan alle zijden niets dan plaatzen voor koopman- 
fchappen, die gefloten konden worden, en vóór dezelven eene opene gallerij. 
Dit alles was zéker eenvoudig , in vergelijking van eene gerégelde europilche 
herberg , doch in deze landen zeer gemaklijk. Onze opene plaats, of voorhof 
was, gedurende de eerfte dagen, geftadig opgepropt met Arabiers, welkende 
nieuwsgierigheid , om Europeërs te zien , daarheen lokte. En , hoewel zij zig 
allen zeer beleefd betoonden , verveelden zij ons nogthans zomtijds ; want alles 
wat zij maar zagen fcheen hun vreemd te zijn , en al was het ook werkiijk niets , 
zo zogten zij er doch iets aan te vinden. Wij Helden derhalven eenen poortier 
aan, die niemand tot ons mogt laten komen, dan die iets te verrigten had. Na- 
derhand hadden wij wel meer ruft ; doch daar kwamen er dan évenwel nog vee- 
len onder voorwendzel , dat zij den Artz wilden fpréken : en , als deze naar 
hunne kwaaien vraagde, waren zij grootftendeels van dien aart, dat wij ons niet 
van lachen konden onthouden. De één verzogt den heer cramer , dat hij hem 
de pols voelen, en hem toch zeggen mogte, wat hem fcheelde ; een ander had 
niet kunnen flapen , en de Artz zou hem daar de oorzaak van zeggen , enz, Dc 
heer cramer wierd in deze ftad nergens meer door beroemd, dan dooreen 
braak- 
