x 89 
REIS van DSJIDDA tot LOHEIA. 
braakpoeder , welk hij eenen Bas kdteb gegeven had. Dit werkte beiden naar 
boven en naar onder zo fterk, dat hij er gantfeh niet wél bij te moede was. 
Maar , doordien de Arabiers van de afdrijvende artzenijën altoos het meert van 
de fterkftc houden , begeerden naderhand nog veele anderen een dergelijk werk- 
zaam poeder , als de Ras kateb gehad had. De Emir Bdbhr , zijnde degeen die 
het opzigt over al de booten heeft , en agt hebben mpet , dat er geen waaren 
uit- of ingaan zonder vcrtold te worden, begeerde eens, dat onze Artz bij hem 
komen zoude. Vermids hij niet aanftonds kwam, zo wierd hem kort daarop 
aangediend , dat het rijpaerd van den Emir bahhr vóór onze deur op hem wagt- 
te , en dat zelfs wel gezadeld ; want de rijpaerden der Arabieren ftaan altijd in 
de ftallen in gereedheid. De heer cramer meende , dat hij op dit paerd zou ge^ 
haald worden , en wilde er op klimmen ; doch men gaf hem te verrtaan , dat 
dit de kranke van den Emir bahhr was , dien hij moert genezen. Een arabifche 
Artz rékent het zig voor geen fchande , zijne wétenfehap ook aan het vee te 
beoefenen. Doch de heer cramer was zulks mee gowcmi. Bij geluk ont- 
dekten wij nog eenen anderen Artz in ons gezelfchap. Onze bediende , die ee- 
nige jaaren bij een zweedfeh huzaaren regiment geweeft was , en paerden had 
léren behandelen nam de genézing op zig, en het gelukte hem. Deze wierd op 
die wijze bij de Arabiers ook als Artz bekend, en zomtijds gehaald, om men- 
fchen te genézen. 
Eens kwamen er twee Arabiers bij ons , om Europeërs , en voornaamlijk 
ons, te zien éten. De één was een jong aanzienlijk heer uit Sana, dien men 
het ras aanzien kon , dat hij eene goede opvoeding genoten had. De ander was 
uit Kachtan , en dus uit eene landftreek , werwaard niet veele vreemdelingen 
komen. Hij was een aanzienlijk man in zijn vaderland , doch hij was de fchran- 
derrte niet, en hot fcheen, dat zijn medgezel hem tot ons geleid had, om zig 
over hem te vermaken. Men had den Kachtaner veele wonderlijke dingen van 
de Europeërs verhaald. Toen wij hem nodigden, om met ons te éten, ant- 
woordde hij in zijne eenvoudigheid : gód beware mij , dat ik met geen ongelo- 
vigen éte , die van geen god wéten. Ik fchreef den naam van zijn vaderland 
op , en verzogt om eenige omftandige narigten van de ftéden en dorpen in het- 
zelve. Wat raakt u mijn vaderland, zeide hij , wilt gij miflehien komen en het 
innémen ? Wijl wij tot hiertoe, zo veel mogelijk , nog naar de europifche wij- 
Qq ze 
