zgo 
n - 
REIS VAN DSJIQDA TOT LOHEIA. 
ze leefden, zo déden hem de tafel, de banken, de veele tafelborden, lepels, 
meffen en vorken verbaasd Haan. Hij deed in allen ernft eenige aanmerkingen 
en vraagen aangaande onze gewoonten , en , omdat wij zomtijds over zijne een- 
voudigheid lachten, liep hij befchaamd weg; egter liet hij zig eens of tweemaal 
van zijn medgezel weêr terug halen. De Oolterlingen zijn gewoon , hunne 
vleefchfpijzen in Hukken gefnéden op tafel te brengen. Bij ons zag hij geheel 
gebradene hoenders. Dewijl wij , naar zijne méning , reeds zo veel gegeten 
hadden, dat wij eindelijk eens zouden mogen uitfcheiden, en hij nogthans zag, 
dat de heer van haven een geheel hoen ontginnen wilde , vattede hij hem bij 
den arm , en vraagde: hoe veel wilt gij dan éten? Dit verwekte een nieuw 
lachen. De Kachtaner liep uit al zijne magt het huis uit, eer zijn medgezel hem 
inhalen konde : de laatfte verzogt , dat wij het niet kwalijk mogten némen in- 
dien zijn vriend ons in zijne eenvoudigheid onbeleefdlijk toegefproken had, en 
nam ook affeheid van ons. Deze Arabier zal ziinen vrienden in de hergagtige 
ftreek voorzéker wonderlijke dingen van de gebruiken der Europeëren verhaald 
hebben : ook zal men hem ongetwijfeld met dezelfde begeerte aangehoord heb- 
ben , als ménig Europeer zulke reizigers , welken hunne avantuuren vertellen , 
die zij in vreemde lauden, naar hun zeggen, gehad hebben. 
Naardien wij het te Loheia zo wél hadden, haalden wij, de heer bauren- 
eeind en ik, onze viöolen voor den dag, en lpeelden des avonds eenige duet- 
ten. Onze gebuuren , en veele lieden , die onze muziek in het voorbijgaan op 
de ftraat hoorden , geloofden , dat wij muzikanten moeiten zijn. Een oud rijk 
koopman, wien men dit gezegd had, liet ons ve zoeken, dat wij met onze 
viöolen naar zijn huis zouden komen , maar hiertoe hadden’ wij geen lult, voor- 
naamlek, wijl ons bekend was , dat degeenen, die zig op de muziek toeleggen, 
oij de Arabiers in geen groote agting zijn. De koopman , die van ouderdom 
nauwlijks meer gaan kon, en nogthans gae.n Europeërs zien, en hunne muziek 
horen wilde, deed zig op een’ ézel zetten , van twee bedienden valthouden , en 
kwam naar onzent. Hij was zeer beleefd. Hij verzekerde ons , dat hij geen 
vijand der Chriltenen was, zelfs dat hij volgens zijnen godsdienH het niet kon 
wézen, nademaal god allemenfchen gefchapen had, en alle godsdienlten duldde. 
Van alle vreemde geloofsbelijders beminde hij de Chriltenen het meelt. Hij haal- 
de daarbij eene plaats aan uit den Sahihs , volgens dewelke Mohammed zou ge- 
zegd 
