REIS van DSJIDDA tot LOHEIA. 
den welken wij veel kwamen, was in dezelfde verlegenheid, Deze fcheen tus- 
fchen de 50 en 60 jaaren oud te zijn. Hij had ook een huis te Mekka, welk 
hij jaarlijks eenige maanden bewoonde, maar altijd tot zijn groot de verdriet; 
want hij hield aldaar twee jonge en fraije flavinnen, die alles aan wendden om zij- 
ne liefde te gewinnen, en het verdroot hem, dat zij hem altijd befchaatnden. 
Deze bood onzen Artz honderd fpéciedaalders , indien hij hem flegts voor ééne 
eenige reis bekwaam kon maken, om met deze flavinnen zijn doel te bereiken. 
Doch hij had reeds zo veele dingen van engelfche wondhelers gebruikt , en zij- 
ne kragten derwijze uitgeput, dat de heer cramer niets meer aan hem doen 
kon (*). Maar ik kom wéder tot de befchrijving van Loheia. 
Deze ftad is omtrent 300 jaaren oud. Derzelver ftigter was een mohamme- 
daanfche heilige, met naame Schech sülei, welke thans de befchermheilige de- 
zer ftad genoemd word; want de Arabiers in Tchama zijn Sünniten, en heb- 
ben zeer veel op met hunne gewaande heiligen, hoewel zij dezelven, volgens 
de grondleer van hunnen gudsdienlt, niet zullen aanbidden. Deze Schech bouw- 
de ter plaatze , waar men thans zijne begraafplaats buiten Loheia ziet, eenehut 
bij den oever der zee , en leefde als een kluizenaar. Toen hij overléden was , 
bouwde men hem een gebédenhuis ( 'Kubbe ) boven zijn graf. Dit wierd allengs 
vergroot en verfraaid, naar mate het van tijd tot tijd begiftigd wierd : en, wijl 
veele godsdienftige Mohammedaanen een’ bijzonderen zégen in dit en in het toe- 
komende léven van god verwagtten , indien zij hier digt bij woonden en ftier- 
ven, zo zetteden zij zig ook in deze ftreek met de woon néder. In dien tijd 
was de woning van den Gouverneur dezes gebieds te Mardbsa,ee ne kleine ftad, 
eene 
(*) De vrouwen te Loheia dragen op de (haat eenen grooten fluijer, waarmee zij het aangezigt 
derwijze bedekken, dat men nauwlijks een oog zien kan. Doch zij zijn zo nauwgezet niet, dat 
zij niet zo intijds zouden vergéten het voorhang voortefchuiven , vooral wanneer zij zig verbeel- 
den, fraai te wézen , en als zij iemand ongemerkt haar aangezigt kunnen laten zien. De heer 
BAUaENFEiND tékende zulk een vrouwsperfoon te Loheia. Deze had zwarte iiguuren, of in de 
huid ingewrevene cieiaaden in het aangezigt, (befchr. van Arabië, bl. 62), met zwarte verw ver- 
groote wenkbrauwen, verfcheidene ringen om de armen, grooce ringen in de ooren, eenige 
fnoeren venétiaanfche paerlen om den hals, enz. gelijk men op de L 1 X. plaat ziet. Datdemou- 
wen van het hemd van boven en vaa onder éven wijd zijn , is in de plaat niet wél aangewézen. 
