297 
REIS VAN DSJIDDA TOT L O H E I A. 
kih gaan, aldaar wat uitruften , en zo onzen weg verder naar Mochha némen 
Wilden Hij vraagde, wat ons te Loheia onvergenoegd kon doen zijn? en ver- 
zekerde dat geen van de Gouverneurs in het gantfche gebied van zijnen mees- 
ter er ’zig zo zeer aan zou laten gelégen zijn om ons te dienen , als hij , en 
Her'ïn had hij volkomen gelijk. Naderhand waren zulke Gouverneurs onzebes- 
te vrienden, die zig in ’t geheel niet met ons bemoeiden. Hij wift voorzeker, 
dat er geen fchip voor de maand Junij weer naar Indië terug zou gaan, en ver- 
zogt dus, dat wij tot op dien tijd bij hem wilden blijven. Dewijl wij egter voor- 
gaven, dat wij noodzaaklek met onze landslieden (alle Europeërs zijn indeze 
afgelegene geweften landslieden) moeften fpréken, bewilligde hij ook in ons 
begeren , en wij huurden aanftonds daarop kameelen en ézels , om ons en het 
onze naar Beit el faklh te voeren. , 
Toen wij van onzen vriend, den Emir FARHaN, affcheid wilden nemen , 
konden wij niet toegelaten worden , doordien hij zig dien dag een weinig onpas- 
liik bevond Wij lieten hem de oorzaak van ons bezoek wéten , en dat wij on- 
feilbaar den volgenden dag naar Beit el fakfli moeften vertrekken. Hij liet ons 
verzoeken maar nog één’ of twee dagen te Loheia te blijven. Doch , dewijl wij 
hiertoe niet wilden overgaan, vermids reeds alles tot ons vertrek in pree ïei 
was liet hij ons nog des avonds laat tot zijueni komen. Iüi had bij onze aan- 
komft te Loheia verzogt, dat ik hem, zo lang als wij in deze ftad zouden blij- 
ven een’ engelfchen verrekijker op vier voeten wilde lénen. Dezen wilde ik 
geenzins weêr terug eifchen, wijl ieder Mohammedaan in eene andere plaats 
Lds zou geloofd hebben, dat ifc hem dien gefchonken hadde; maar Emir far- 
2 j,ad hem benevens een link zijden tlof en een goed aantal roomlch keizer- 
liik( . fpéciedaalders (de gewoone grove zilvemmnt m Yemcn) voor zig liggen. 
Nadathij ons nu afgevmgd had, of wij nog vafflijk befloten hadden den volgen- 
den ckw te vertrekken, en tot den aanwézenden Arabieren in fcherts gezegd 
lnd • dat het ons te Loheia niet behagen moeft , nademaal wij hen zo ras weêr 
wilden verlaten enz. zo wilde hij mij den verrekijker weêr te hand ftellen. Doch 
dewijl ik daarop drong, dat hij dien voor zig behouden zoude , verzékerde hij, 
na eenige beleefde pïigtplégingen , dat hem dit een aangenaam gefchenk was. 
Hierop gaf hij onzen Artz het ftuk zijden ftofen daarënboven 20 fpéciedaal- 
ders, welk deze oordeelde te mogen aannémen, dewijl hij hem verfcheidene 
R r Artze- 
