316 REIS van BEIT el FAKIH 
de drie eerfte taaien niets wift , dan alleen in elke een enkel fchimp-of fpreek- 
woord , en zo veel kon hij Van de europifche renegaten enTurken, welken naar 
Yemen komen, geleerd hebben. Daar anders een reiziger in een e europifche 
herberg eene volkomen gemeubeleerde kamer voor zig alléén huurt, zo neemt 
hij in een yemcnfch waerdshuis voor eiken perfoon maar eenen Roel of eene 
ruftbank (Serir ) , om over dag er op te zitten , en des nagts op te flapen. Wijl 
mijn Scherif voor geen twee ftoelen betalen wilde, of mogelijk niet konde, 
moeft zijn zoon, een jongeling van 10 of 12 jaaren, op dezelfde ruftbank bij 
hem zitten en flapen , en de vader wilde ons wijs maken , dat dit uit liefde voor 
zijnen zoon gefchiedde, dien hij niet uit bet oog verliezen wilde. Hij zond 
hem zomtijds om het één of ander aan zijne bedienden te belaften , en de jonge 
moeft alles zelve verrigten , doordien de vader geen éénen bediende had. De arme 
vrouw , welke ons kahhwe klaar maakte , noemde hem telkens Scherif a (uwe ge- 
nade). Hij verhaalde mij ook haare afkomft, nadat hij mij reeds over de zijne 
had onderhouden , en mij de hoogheid en waerde zijns adels had getragt te doen 
begrijpen; want, volgens zijn voorgéven, had niemand zijner voorvaderen tot 
op ALi tbn ABi TALEB buiten zijnen adelijken ftand zig in huwlijk begéven. Hij 
Veriigtte den adel der Schenfs in Turkije, en der Seiids in Yemen, omdat de- 
zen zig met vreemd bloed vermengd hebben. Een Turk, bij wien ik onder- 
zogt, Of de zoon oe n c SoWifi^kij oene fiaviii geteeld, den titel zijns vaders mogt. 
aannémen, meende, dat de adel van dien zoon daardoor éven zomin verergerd 
wierd, als de waerde van het goud dat in eenen groven buidel bewaard word. 
Mijn Scherif betoogde mij, dat deze vergelijking in het geheel niette pas kwam. 
Hij vraagde, waarom is dan de Imam, wiens voorvaders Seiids en blank waren, 
van zijne moeder, eene habeffinifche flavin zo zwart? Zijnen zoon noemde hij 
gemeenlijk Scherif achmed. Doch als hij niet gehoorzaam wilde wézen, heette 
hij hem ook wel kalt ihn kdlb , (gij hond, gij honde zoon). Als ik hem vraag- 
de, of een andere Scherif tégen zijn’ eigen’ zoon wel zo fprékenzou: zo was hij 
van gedagten, dat dit zijnen adel in ’t geheel niet krenkte. 
Het is bekend, dat de Arabiers door het woord Abu niet altijd eenen vader 
vei ftaan. Zij noemen bij voorb. iemand die een’ grooten knévelbaard heeft , 
AJntjihüudrib ; den meefter van eenen ézel, Abu hamdr. Eene vrouw, die bo- 
ter verkoopt , Omm es fübbet. Op den weg tuflehen Bafra en Zobeir is eene 
plaats 
