3I g REIS VAN BEIT EL FAKIH naar KAHHME. 
mij een goed avondeten, daar ik mij anders met den gewoonen kolt der Arabie- 
ren liadde moeten behelpen. Men had ons te Meneyre gezegd , dat de mees- 
ters der manfalen in het geheel geen betaling aannémeru Hier nam ik er de 
proef van , en mijn klein gefchenk aan geld wierd met éven zo groote dankbaar- 
heid aangenomen , als ik het avondeten aangenomen had. 
Ik vond te Zebid noch te Tahate eenige oudheden, welken verdienen afgeté- 
kend te worden. De Arabiers zeiden wel, dat zij nog oude kufifche opfchrif- 
ten in hunne moskeen hadden, doch ik wilde mij niet in dezelven wagen, wijl 
ik niet verzékerd was , of het den inwoneren niet miiïchien eene ergernis zou 
kunnen géven. 
Den i 3 -ten Maart keerden wij wéder van Tahate naar Beit el. fakih. De weg 
gaat naar het N. ten O. 2 mijlen tot Murra. Op dezen gantfchen afftand zag ik 
geen huis , maar wel een’ gegraven’ put. Murra is een groot dorp in W adt el ma- 
hdd, en heeft, behalven eenige aanzienlijke kubbets, ook eene groote manfa- 
le, waar dagelijks 30 tot 40 perfoonen onderhouden worden. Van hier tot bij 
de koffijhut Dimne , op de grenzen tuflchcn de beide ampten Beit el fakih en Ze- 
bid , is nog 15 mijl. De weg van Dumne tot Beit el fakih is reeds in het voor- 
gaande befchréven, en anders zag ik in deze ftreek niets merkwaardigs. 
Thans wifl ik reeds bij ondervinding, dat men in Yemen al zo ongehinderd, 
en met niet minder veiligheid reizen kan , dan in éénig land van Europa: ik was 
daarom, aanftonds na mijne terugkomfl van de tweede bijreis, bedagt, om eene 
derde te ondernémen. Wijl de Ramadan, of de vaftenmaand , den i6- len 
Maart een begin nam, vreesde ik alleenlijk, dat de Mohammedaanen in Tehama 
op dien tijd éven zo ieverende zouden zijn , als in Egipte. De lieden , welken 
met den heer forskSl in de maand Ramadan van Kahira naar Alexandrie reisden, 
namen hunne vallen zo Hipt waar , als of zij te huis waren geweeft , zij aten 
noch dronken den gantfchen dag niets, en waren er altijd over te onvrede en 
gémelijk, als zij zagen dat de heer forskal iets nuttigde, of als de dagreis wat 
lang duurde. Met zulke lieden had ik geen lult te reizen. Doch de Mohamme- 
daanen in Yemen zijn zulke flipte waarnémerS niet van hunne godsdienftpligten. 
In de maand Ramadan vallen zij wel, wanneer zij te huis zijn , maar op reis éten 
en drinken zij als naar gewoonte; zij zeggen, dat zij eiken dag, op welken zij 
