NAAR UDDEN, DSJOBLA, TAAS en HAS. 339 
het voorgaande reeds bcfchréven heb. Naderhand had ik nog gedurende eenigen 
tijd telkens om den tweeden dag eenc ffcerke koorts, welke mij dermate ver- 
zwakte, dat ik fchier niet het minile kon ondernemen. Bij onze terugkom!! 
naar Beit el faki'h vonden wij den heer van haven een weinig onpaflijk, en wel, 
naar het fcheen, aan een hevig fcheurbuik in Jiet bloed, daarbij wierd hij over 
de levenswijs op onze reis hoe langer hoe verdrietiger. Wij hadden reeds zé- 
dert langen tijd noch wijn noch brandewijn kunnen bekomen , maar ons met 
water , koffij en kifcher moeten behelpen. Het water is op de mcefte plaatzen in 
Tehama liegt, voor den drank van koffijboonen waarfchouwde men ons, wijl 
hij het bloed aanzet, en kilchcr is juill ook geen aangenaame drank voor cenen 
Europeër, fchoon de Arabicrs den laatften voor gezond houden. Men waar- 
fchouwde ons vooral voor vleefchfpijzen. De inwoners van het land, die er 
zig niet aangewend hebben, die andere levensmiddelen genoeg wéten te beko- 
men , en in ’t algemeen zeer matig léven , konden dezclven gemaklijk ontberen. 
Maar onze kok vond niet veel in Arabië , dat hij naar de europifche wijze wél 
toebereiden kon. Wij aten daarom in ons hoofdkwartier, indien ik de verblijf- 
plaats van het grootfte gedeelte van ons gezelfchap met onze bedienden dus mag 
noemen, fchier dagelijks vleefch, en ik geloof voorzéker, dat dit onzer gezond- 
heid zeer nadélig geweeft is. Voornaamlijk dengeenen onder ons, die niet veel 
beweging namen, en dus hoofdzaaklijk den heer van haven. Deze kwam haalt 
in het geheel niet uit het huis, ja nauwlijks van zijne fofa, dat is van zijn bed- 
de, dan om te éten. 
In dit jaar viel de eerfte dag des Beirams te Beit el fala'h op den 14’en April 
De Döla, verzeld door eenegroote ménigte inwoners, ging dezen dag buiten de 
ftad naar eene groote, met eenen muur omringde plaats Msdlle genoemd , (zie 
de LXII tafel) om aldaar het gebed openlijk en onder den vrijen hémel te ver- 
rigten. Dit feeft duurde drie dagen. Ieder een doet zig op het zelve naar zij- 
ne omftandigheden wat de goede , en geen Arabier zal zig laten overhalen om 
op deze dagen eene reis of eenigen arbeid te ondernemen, bijaldien hem de nood 
er niet toe dringt. 
Den 17 April zag ik te Beit el fakih een blijk van de itandvaltigheid der 
Arabieren in rampfpoeden. Op dien dag raakte een huis aan de zuidzijde der 
ftad in brand, en, vermids de wind fterk uit het Z. W. waaide, wierd het 
Y y 2 groot- 
