„ 44 rEIS van BEIT el FAKIH naar MOCHHA. 
Dewijl de heer forskSl en ik nog dien avond voor het poortfluiten naar 
Mochha dagten te komen , zo begaven wij ons met het aanbréken van den dag 
wcêr op reis , fchoon wij dezen nagt haaft in het geheel niet geflapen hadden. 
Wij gingen \ mijl Z. ten O. tot aan eene koffijhut Durbo. Naderhand paflèerden 
wij eene ftreek Mdmlah, waar men het zeewater in verfcheidene groeven leid, 
dan het laat uitwaasfemen , en het op den bodem gebléven zout verzamelt. Dit 
zout word in menigte naar de bergagtige ftreeken gebragt. Ik heb er in de 
ftreek van Uddên geheele kameelladingen van gezien. Van Dürbo gaat de weg 
l mijl naar ’t zuiden tot aan eene koffijhut Dsjürden , en van daar 1 mijl Z. ten 
W. tot aan eene tweede koffijhut Semahhk . Tuifchen deze twee huizen is de 
grensfeheiding der ampten Mochha en lias. Van Semahhle gingen wij i mijl Z. 
ten W. tot bij eene koffijhut Soliari. Hier gaat de zee verder van den weg af, 
Wij gingen verder j mijl Z. | W. tot aan een groot dorp Ru'ds , waar wij om de 
zeer fterke hitte eenige uuren uit ruitten. Van Ruas naar Mochha gaat een weg 
over Kubbet Sabba , een gebédenhuis, in welk men zegt, dat 7 broeders begra- 
ven liggen. Wij kwamen door een’ korteren , doch zeer zandigen weg, naam- 
lijk naar ’t zuiden if mijl tot aan een tamelijk groot dorp Jachtillo , en van daar 
nog twee mijlen tot Mochha. Volgens deze rékening ligt Maufchid van Mochha 
niet meer dan 5* mijl Doch volgens de waargenomene poolshoogte is de af- 
ftand dezer beide plaatzen over de 6 duitfche mijlen , en op dezen weg bragten 
wij op onze muilezels, den tijd, welken wij te Ru'as, ftil waren, er afgeréltend, 
niet meer dan 7 uuren toe. Maar wij réden ook harder dan naar gewoonte. 
Alle reizigers, welken te land naar Mochha komen , moeten door Bab Schade ii 
in de ftad komen , en bij deze poort is die laffige kahirafche gewoonte , dat alle 
Europeërs aldaar affiijgen , en te voet gaan moeten. Wij ftégen af , om onze 
mantelzakken, die wij op onze ézels hadden, te laten viütéren. Men vraagde 
hier zo min als in andere ooftcrfchc Héden naar onze naamen noch naar ps V . s 
en wij gingen dus door zonder gekend te worden. Men noemde ons ec : 1 
Chan , waar de Turken gemeenlijk plégen intekéren , en waar wij dus, naa; jo 
méning der viflteerders , onze landslieden zouden kunnen aantreffen. 
Er was reeds een engelfch koopman met een fchip van Bombaij te M xiiha 
aangekomen ; maar wij waren op ons goed onthaal onder de Arabiers in < - ,)Cn 
£c Hout , dan dat wij het voor noodzaaklijk zouden gehouden hebben ons aun- 
Honds 
