REIS VAN BEIT E l FAKIH naar MOCHHA. 
349 
doorboord. Te vergeefs fielden wij voor, dat er dus veel zou gebroken wor- 
den. De Arabiers meenden, dat geen verftandig menfch dergelijke dingen ver- 
zamelen zoude, om er gebruik van te maken , maar dat wij ze herwaard gezon- 
den hadden , om met den Döla en de tolbedienden den fpot te drijven. Ande- 
ren gaven voor , dat er veelligt koflbaare waaren onder verborgen , ja zelfs 'dat 
alles koft lijke waaren waren , en dat wij hun de oogen begocheld hadden. De 
Döla, een oud zagtzinnig man,fcheen op dit alles nog geen agt te hebben. Ein- 
delijk bragt men een’ fleflenkelder , in welken forskül verfcheidene foorten van 
Hangen in /pi ritus bewaard had. Dit deed hen allen verbaasd liaan. Een der 
Haven of bedienden van den Döla uitte hierover zijne gedagten: dat naamlijkde 
Franken miffchien naar Yemen gekomen waren om de Mohammedaanen te ver- 
géven, en dat daarom één van ons zig voor een’ Artz uitgaf, om er des te bé- 
ter gelegenheid toe te hebben. De goede Döla fcheen tot hiertoe eer médelij- 
den met ons, dan veriigting tégen ons, gehad te hebben. Toen men egter daar- 
van fprak , dat de gezondheid der invvoncren in gevaar zou kunnen zijn, wierd 
hij gramflorig , enzeide: BijGOD, dit volk moet geen nagt in onze ftad blij- 
ven. Nu kan men gemaklijk nagaan, wat de fchrijvers, de vifiteeders en het 
gemeen, welk zig ongemeen talrijk vergaderd had, zullen gezegd hebben. Het 
tolhuis wierd hierop gefloten , en wij kregen niet ééns de noodwendigfte zaaken, 
onze keukengereedlchap en bedden. 
EéN van onze bedienden kwam ons op het tolhuis nog boodfehappen, dat on- 
ze mantelzakken en boeken, die wij op onze ézels met ons gevoerd hadden, 
uit het venfler geworpen waren , en het huis toegefloten was. De heerenFORS- 
kül en cramer ijlden derwaard , om daarvan de oorzaak te vernemen, en men 
verzékerde hun, dat alles op bevel van ismacl gefchied was. Bij die gelegen- 
heid wierden zij van een aanzienlijk’ burger en vriend van ïsmaöL op de fli aat 
met fcheldwoorden bejegend. De befchrijving , welke isMAëL ons van het 
mochhafch gemeen gedaan had, wierd dus tot hiertoe vrij wél bewaarheid, en wij 
moeiten alles met geduld aanhoren. Ismacl en zijn vader waren ten eerften var 
het tolhuis verdwenen , toen men tégen ons begon uittevaren , en noch zij noch 
de eigenaar van het huis waren te vinden. OndertulTchen moeiten wij een an- 
der huis zoeken. In deze omftandigheid wilde niemand ons een huis verhuren, 
wijl elk vreesde beftraft te worden, indien hij ons ontvong, endatwijmisfehien 
Zz 3 ^ 
