35o REIS van BEIT el FAKIH naar MOCHHA. 
als verdagte landlopers uit dc ftad gejaagd zouden worden. Ten laatften wierd 
er iemand gevonden , die ons zijn huis bij de maand overdoen wilde , indien de 
Kadi hem de verzekering deed , dat hij dienaangaande niets van de overheid te 
vrezen had. Den meelden Kadis in Turkije befchuldigt men, dat zij zeer baat- 
zugtig zijn ; doch van de yemenfehen hadden wij veel goeds gehoord, en die te 
Mochha was ook een rédelijk man. Wij bragten den burger tot hem, en hij 
verzékerde denzelven, dat hij zonder eenige vrees ons in zijn huis némen kon. 
Dus kregen wij weer eene woning. 
De Gouverneur te Bombay zond dit j aar twee fchépen voor zijne eigene ré- 
kening naar Mochha, en met dezelven een’ koopman, frans scot genoemd, 
een’ geboren Schotlander. Deze was hier reeds voor twee maanden met het 
eerfte fc hip aangekomen. Hij had van onze aankomft gehoord , en dat al ons 
goed nog op het tolhuis opgehouden wierd. Hij deed ons , fchoon wij nog in 
’t geheel niet bij hem geweeft waren , des middags bij hem op den maaltijd nodi- 
gen. Dit verzoek was voor ons voorzéker het aangenaamfte, dat ons oit ge- 
daan was. Wij vonden tot zijnent niet alleen eene heerlijke tafel, zo als wij die 
zedeit ons vertrek van Kahira niet gezien hadden, maar wij hadden aan hem 
ook een opi egt en ftandvaftig vriend. Wij behandigden tévens onzen brief aan 
zijnen makelaar , en zagen te laat, dat wij zeer kwalijk gedaan hadden, dat wij ons 
niet aanftonds bij hem , of direél bij den heer scot begeven hadden. Evenwel 
fchepten Wij goeden moed, doch wij durfden ismaSl en Zijnen vader niet ten 
eerften te laten blijken, welke gedagten wij van hun hadden, omdat zij nog fteeds 
in ftaat zouden zijn geweeft, ons verdriet aan te doen. 
Den 25 ften krégen wij niets van het onze van het tolhuis. Ismaöl ried ons, 
den Dóla , door hem , een gefchenk van 50 ducaaten te zenden , om hem daar- 
door in onze belangen te trekken. Wij hadden reeds befloten, hem een ge- 
fchenk aantebieden, doch niet van zulke groote waerde, cn dc voorflag, dat 
hij dit gefchenk zelve wilde behandigen , kwam ons verdagt voor. Maar , dewijl 
wij voornémens waren, naar Sana te reizen, en, zo ’t mogelijk was, nog een 
geheei jaai in dit land te blijven , en wij zonder verlof van den Döla niet van 
Mochha mogten vertrekken, zo namen wij het befluit de gemelde fom opteöf- 
KiCn. Wij oordeelden het flegts niet raadzaam te zijn, dit geld door iemand an- 
ders te laten ter hand ftcllcn , maar wilden ons daardoor den weg tot den Dóla 
banen. 
