352 REIS van BEIT el FAKÏH naar M OCH HA. 
te zijn, zelven voor ons te mogen fpréken, zo had de Dóla daar niets tégen.' 
Veeleer verwonderde hij zig, dat wij niet ten eerften bij hem gekomen waren, 
daar wij zelven de arabifche taal fpréken konden. Den volgenden dag zond hij 
ons een tégengefchenk van vier kleine fchaapen, en twee kleine zakken met 
rijft. Men gaf ons tévens te kennen, dat den tolbedienden bevel gegeven was, 
de goederen, die nog op het tolhuis ftonden , ongeopend te laten volgen. Wij 
konden met isMAëL nog niet ten éénemaale breken, en moeften hem toelaten , 
de vifiteerders en dragers voor ons te betalen. Dit kostte ons driemaal meer , 
dan te Loheia en te Beit el fakih. 
De voomaamften der ftad hadden den Dóla aanftonds geraden, om onzen 
Artz te zenden, doch hij had fteeds gevreesd, dat deze hem geen goede artze* 
nijën zou géven , om ons aan hem te wreken. Wijl egter de Kadi hem voor- 
ftelde, dat men nog nergens over ons geklaagd had, en dat de doode Hangen bij 
eenen Artz niet zo zeer te vrézen waren , als de onkundige Arabiers wel meen- 
den, wijl zelfs artzenijën, bijvoorb. detériakel, van Hangen gemaakt wierd, 
insgelijks dat de curopilche Artzen ook daarom niet te verwerpen waren , om- 
dat zij fchelpen en andere zeegedierten , welker nuttigheid de Arabiers niet ken- 
den, bij zig voerden, zo liet hij eindelijk, den 4 de » Maij, nadat hij reeds 4 of 
5 kwakzalvers na malkanderen gehad had, en de voet van tijd tot tijd erger ge- 
worden was , vernemen , of wij eenigen haat tégen hem voedden , en of de heer 
cramer zwarigheden maken zou , indien hij gehaald wierd. Men kan zig gemak- 
lijk verbeelden, hoe aangenaam het ons moet zijn geweeft, dat de Dóla zijn 
wantrouwen had laten varen , en dat onze Artz aanftonds zijnen dienft zal aan- 
geboden hebben. Nauwlijks was ons antwoord terug gekomen , of er kwam , 
fchoon de weg niet ver was, een bediende met een’ muilëzel , om den heer cra- 
mer te halen. En , hoewel anders alle Europeërs , fchoon zij ook maar op ee- 
nen ézel tot de groote plaats vóór het huis van den Dóla komen , afklimmen en 
te voet moeten gaan , zo moeft nogthans onze Artz over dezelve en tot in het 
huis rijden. W aarfchijnlijk opdat de inwoners zouden zien, dat wij met den 
Dóla ten vollen verzoend waren. 
Naderhand hadden wij dikwils gelegenheid, den Dóla te bezoeken, en ons 
yan zijne vriendfehap te verzekeren. ForskSl verhaalde hem eens , dat hij en 
de Artz, van een’ zeker’ burger, in den tijd, dat de Dóla nog met ons ongezind 
was. 
