REIS VAN BEIT EL FAKIH naar MOCHHA. 
%SS 
ons aanftaan mogt, aldaar konden vertoeven, en anders nog voor het vertrek 
der engelfche fchépen weer naar Mochha terug kéren. 
Misschien hadden FonsidiL en ik met weinig omflags van Mochha af, ook 
dergelijke bijreizen kunnen doen als van Beit el faki'h. Maar onze beide reisge» 
nooten waren ook verlangende , de verblijfplaats en hofhouding des Imams te 
zien : en , wijl wij niet konden voorzien , of wij niet veelligt gelegenheid zouden 
vinden om van Sana of van eene andere ftad ook nog bijreizen te doen , zo kon- 
den wij ons niet zonder veel reisgoed en bedienden op weg begeven, en dus 
niet zonder veel opzigt te maken. Onze Artz had ook op verre na den voet 
van den Döla nog niet geheeld , en hij kon zijnen lijder zonder verlof te hebben 
niet verlaten. Wij gaven dan voor, dat één onzer rcisgenooten van de groote 
hitte, die wij allen ondraaglijk vonden , ovcrléden was, en dat wij derhalvenom 
onzer gezondheid wille naar Sana wilden reizen, totdat de heer scot gereed zou 
zijn weer naar Indië te kéren. Doch wij krégen aanftonds een weigerend ant- 
woord , onder voorwendzcl , dat de- Dóla ons voornemen eerft zijnen heere 
moeft melden , en dat wij afwagten moeiten , of de Imam ons vergunnen wilde , 
naar Sana te komen of niet. Men vermoedde misfehien , dat wij gehoor bij den 
Imam wilden vragen, en het is hier dc gewoonte , dat vreemdelingen , welken 
den Imam Ipréken , en hem mogelijk gefchenken brengen willen , om daarvoor 
zékere vrijheden in den handel te verkrijgen, niet onaangemeld naar Sana plegen 
te komen De Döla beloofde ondertulïchen , dat hij ten eerften zou fchrijven , 
en ons, zodra hij antwoord ontvangen had, hetzelve zou laten wéten. 
Dewijl wij dus niet onmiddelijk naar Sana mogten vertrekken, zo verzogten 
wij , om naar Taas te gaan, en daar het antwoord des Imams aftewagten. Dit 
wierd ons ook afgeflagen. Ons zou flegts geöorlofd zijn naar Mufa te gaan. 
Men zeide naderhand , dat de Döla ons niet gaern van Mochha liet vertrekken , 
voor dat zijn voet geheeld was, en dit kon men hem zo kwalijk niet némen., 
vermids men onder de Arabiers geen bekwaame geneesheeren vind. Wij iloe- 
genderhalven ook voor, onzen Artz agter te laten, en deze bood zig aan , alléén 
te blijven, indien wij de reis mogten aannémen. Doch de Arabiers vreesden, 
dat hij dan, afgezonderd van zijne vrienden, niet wél te Vréde zijn, en dus de 
genézing niet regt behartigen zou. 
Nademaal wij geen verlof konden bekomen, noch om naar Sana, noch om 
Aaa 2 naar 
