372 REIS van M OCH HA naar TA AS. 
afpersfen , zo als die te Mochha. Ten minften geloof ik , dat hij d en dag vóór 
het fee ft, toen hij zo veele gefchenken van de Arabiers ontvong, e r ook een 
van ons verwagt had, en wij hadden ons om deze arabifche gewoonte niet be- 
kommerd, alhoewel hij ons een fchaap toegezonden had. Mogelijk, dat de waa- 
re oorzaak van zijnen toorn was , dat forskül nog verder had begeerd om op 
den berg Sabber te botaniféren. Want, ware hij gelukkig teruggekomen, ge- 
lijk het zeer waarfchijülijk was, dan zouden de inwoners te Taüs daarvan ge- 
fproken hebben, dat één Frank alléén in deze ftreeken in veiligheid gereisd had, 
waar reeds zo veelen van de hunnen waren doodgeflagen gewden. En in ge- 
val hem dit noodlot ook getroffen had, zo vreesde de Dóla veelligt , dat zijn heer, 
de ïmam , dienaangaande verantwoording van hem vorderen zou. In het alge- 
meen tragt doch ieder Rigter alle moorden te verhoeden. Wij zouden derhalvcn 
het den Dola niet kwalijk hebben kunnen némen , indien hij ons ronduit verbo- 
den hadde, naar den berg Sabber te reizen. 
Wijl wij ons op onze bedienden , vooral op den mochhafchen , niet wilden 
verlaten , waren wij begérig om den Dóla te fpréken , en hem zelven naar de 
oorzaak zijner weigering te vragen. Doch wij werden niet toegelaten , de be- 
dienden verzekerden ons, dat hij ziek was. Wij raadpleegden met onze vrien- 
den , en zij waren van gedagten , dat wij ons naar den Bas kateb moeiten wen- 
den. Deze gaf ons ook hoop , dat wij ten minften nog eenige dagen zouden 
kunnen blijven , en nader antwoord van Mochha afwagten ; maar dit waren 
llegts complimenten , of het was ook niet in de magt van den Bas kateb, ons 
dienll te doen. Den 2Ó‘l'- n Junij bragten dc bedienden van den Dóla andermaal ka- 
meelen en ézels , en wilden dat wij zouden opladen. Wij verzekerden hun nog- 
maals , dat wij niet zouden vertrekken , voor dat wij zelven met hunnen heer 
gefproken hadden : en , wijl zij niet gaern zulk een antwoord terug wilden bren- 
gen, zonden wij eenen van onze bedienden aan den Dóla. Deze kon ook geen 
gehoor verkrijgen. In Turkije zou men onzen bediende bij die gelegenheid wel 
ras uit eens Stadshouders huis gejaagd hebben ; doch hier bleef bij tot des namid- 
dags, wanneer hij de tijding terug bragt, dat iemand van ons gezelichap bij den 
Dóla moeft komen. De heer forskül nam op zig om met hem te gaan fpréken. 
Hij zogt hem daarméde te vréde te Hellen , dat hij vervolgens niet meer van 
eene reis naar den berg Sabber Ipréken zou , als wij llegts zo lang te Taas mog- 
ten 
V 
