374 REIS van MOCHHA naar TA AS. 
wijl hij geen bevel had ons naar Sana te zenden, maar wel de Dó la te Mochha. 
Nu willen wij niet meer, hoe wij ons redden zouden; want wij waren te zwak, 
dan dat wij ons met geweld zouden verzet hebben tégen eenen perfoon , die 5 
of 600 man tot zijnen dienft heeft, en die het bevel zijns Opperheeren niet eens 
gehoorzamen wilde. Al onze vrienden beklaagden ons , doch niemand durfde 
zig onzer zaake aantrekken. Eindelijk verhaalde men ons de hiervoor gemelde 
gebcurdnis van den Döla met den Schech van den berg Sabber ; denklijk om 
ons op de gedagten te brengen , dat wij ons tot den Kadi moeiten vervoegen. 
Wij hadden anders reeds veel goeds van de yemenfche ftadsrigters gehoord. Wij 
volgden den ons gegeven’ wenk; wij maakten voor de eerftemaal onze opwag- 
ting bij hem , en toonden hem de brieven die wij van Mochha ontvangen had- 
den. De Kadi hield het gedrag van den Döla jegens ons voor ten hooglten on- 
rédelijk , hij Ichrcef hem op llaande voet ; dat hij zig wél bedenken zoude , en 
niet tégen het bevel des Imams handelen. De Döla antwoordde hem hierop ; 
dat hij ons in ’t geheel niet wilde beletten naar Sana te reizen, doch wij zouden 
nog eenen dag wagten, opdat hij de nodige brieven zou kunnen fchrij ven, wel- 
ken hij ons médegéven wilde. Hierop boden wij aan , niet flegts éénen , maar 
nog drie dagen te vertoeven, indien de Döla het zo begeerde. Maar den 27^ 
des morgens kwam al weer de eene bediende na den anderen, met bevel van 
aanltonds naar Mochha tc vertrekken. Wij merkten het aan de bedienden, dat 
zij zig ongaem van hunnen lalt kwéten , en antwoordden ook gantfeh bedaard 
dat wij dezen dag de Rad nog niet zouden verlaten. Ondertuiïchen vervoeg- 
den wij ons weer bij den Kadi. Deze was van alles reeds onderrigt , cn had nog 
dien zelfden morgen wégens ons aan den Döla gefchréven : „ Handel niet gierig- 
„ lijk met deze lieden, want het zijn vreemdelingen.” Dit bragt ons wederom 
op het vermoeden , dat de Döla ons een gefchenk wilde afpersfen. Doch , 
vermids hij ons gedurende de laatfte dagen zo veel verdriet aangedaan had , en 
voornaamlijk, daar wij hoorden, dat zelfs de Kadi het voor onbillijk hield, 
wanneer hij iets van ons vorderde, zo waren wij gcenzins geneigd, hem meer 
te géven, dan hetgeen wij hem bij onze aankomfl reeds gezonden hadden. Té- 
gen den middag werden wij bij den Bas kateb ontboden. Deze gaf zijne ver- 
wondering te kennen, dat wij bij den Kadi over den Döla geklaagd hadden, daar 
hij zig nogthans nooit tégen onze reis naar Sana aangekant had. Hij wilde ons 
doen 
