/ 
382 REIS van TAAS naar SANA. 
mara , en bijna tégenover Menfil. Van het k afteel Beni Haflan gaat de weg 
fchuin bergaf tot bij eene kleine raoské en een dorp Maddrajfe. Verder ooft- 
waard is het genoegzaam alles vlak; want de heuvels, welken men hier ziet, 
komen in geen vergelijking met de bergen tuflehen Sumara en Tehama. Op 
den geheelen afftand van Maddraffe tot Jerim zag ik niet meer dan twee kleine 
dorpen, Robctd el kalld en Menfil AJJdni. Naarmen zegt, houden zig twee 
ftammen, Beni Serha en Beni Seid, in dezen oord op, die egter niet in tenten 
maar in hutten wonen. In het gebied des Imams ontmoet men geen Be- 
douinen. 
De heer cramer was met onzen europifchen bediende terug gebléven , om 
de lieden optewagten , die onzen zieke tot op den berg Sumara zouden dragen. 
Doch dezen waren of niet befteld , wijl onze Arabiers wiften , dat de weg , wel- 
ke , naar hun voorgeven , flegts ééne mijl zou zijn , de omwegen niet méde ge- 
rékend, bij de drie mijlen was, of de Arabiers hadden geen Chriften willen dra- 
gen. Men had derhalven, op goed arabifch, het bed op eenen kameel, en onzen 
zieke daar boven op gebonden. Maar, fchoon men zeer langzaam met hem gereisd, 
en hem voor ’t overige alles zo veelmogelijk gemaklijk gemaakt had, kwam hij 
nogthans tegen den avond zeer zwak, en in eenen ellendigen ftaat te Jerim aan. 
Wij waren reeds zo zeer gewend op de arabifche wijze te léven en te reizen, 
dat wij het geenzins laftig vonden zo lang wij gezond waren. Maar thans leer- 
den wij, hoe droevig het, zij, in die landen ziek te worden, zonder eenigen 
europifchen koft of drank te kunnen bekomen , ja zelfs onder weg ziek te wor- 
den , en niet tijdig genoeg eene plaats te kunnen bereiken , waar men zig een 
weinig herhalen kan. 
Te Jci im hadden wij onzen intrek in eene openbaare herberg genomen. De- 
wijl wij egtei aldaar te zeer door aanfehouwers veröntruft wierden, die allen 
begéiig waren om Europeërs te zien, en te horen lpréken, zo huurden wij een 
huis, om eenigen tijd in deze ftad te blijven, en de herftelling van onzen reis- 
genoot aftewagten. Hier merkten wij , dat het kon zijn , dat de Arabiers te 
Menfil onzen forskÜi. niet tot boven op den berg hadden willen dragen ; want 
te Jci im wilde niet eens onze arabilche bediende hem van het eene huis naar 't 
andere overbrengen. Wij zelven met onzen europifchen bediende moeften zien 
hem daarheen te krijgen. 
Je- 
> 
