J> 
386 REIS van TAAS naar SANA. 
zijn, wijl ik alle groote vergaderingen van het gemeen zogt te vermijden. Nadat 
ik egter eenige dagen te Jerïm geweeft was , zonder buiten de deur te komen , 
bezogt ik hier den Sük op eenen marktdag, om mijne droafgeelb'gc gedagten ccn 
weinig te verdrijven. Veele lieden uit de naburige dorpen hadden zig hier ver- 
zameld, maar ten deele alleenlijk om levensmiddelen en andere tot de huishouding 
nodige zaaken te kopen en te verkopen. Ik zag dus hier geen koftbaare win- 
kels ; maar kleermakers , fchoenmakers , fméden en andere handwerkslieden zaten 
aan de ftraat, of op eene plaats, welke zij met een’ flegten en laagen muur om- 
ringd hadden , en werkten onder den blooten hémel. Hier zag ik ook eenige 
koppenzetters, die den Arabieren met een gewoon mes de huid open fnéden , 
en dan afgezaagde bokshoorns op de wond plaatften. Deze lieden haiden dus 
nog geen béter werktuig, dan diegeen welke den pater lobo op de afrikaanfche 
kuft koppen zettede, en daardoor van eene koorts genas (*). 
De ziekte van den heer forskSl fcheen in de eerfte dagen na onze aankomlt 
te Jerïm aftenémen. Zij werd egter eerlang weer zo hévig, dat wij alle hoop 
tot zijne herllelling verloren. Hij viel eindelijk den loden j u Uj tégen den avond 
in een’ diepen flaap, en in denzelven overleed hij den u de n des morgens te half 
10 uuren. Wij betreurden zeer zijn verlies; want hij had door den grooten 
omgang met de gemeene lieden bij zijn naerftig botaniféren , niet alleen het 
beft van het gohcelc gcsdfohcip J 0 arnbifche taal en Uerzslven Verfcheideiie tOng- 
vallen geleerd , en was om die réden zeer dikwils onze woordvoeder, maar 
hij behartigde ook in ’t algemeen den gelukkigen voortgang onzer reis met veel 
ijver. Hij was om zo te fpréken tot eene arabiiche reis geboren. Hij was niet 
ligt te onvrede wanneer het hem aan gemak ontbrak. Hij gewendde zig aan- 
ftonds aan de levenswijze van de inwoners des lands , en dit is noodzaaklijk , 
indien men met nut en vergenoegen in Arabië reizen wil. Anders zal ook de 
geleerdfte man niet in ftaat zijn om veele ontdekkingen in deze landen te doen. 
Thans moeft de dood van onzen reisgenoot der overheid bekend gemaakt, en 
eene plaats tot zijne begraafnis gekogt worden. Wij zonden den bediende van 
den Kadi te Taas aan den Döla, en aan den Kadi alhier. De laatlle haddebe- 
leefd- 
(*) Voyage d’MyJJlnis par le grand, p. 26. 
