REIS VAN TAAS NAAR SANA. 387 
leefdheid, hem naar eenen Arabier te wijzen , van den welken hij geloofde, dat 
jjli ons wel eene plaats om onzen doode te begraven verkopen zou. Wij kog- 
ten ze ook werküik van dien man, doch de koop werd weer gebroken. De 
plaats lag nabij eenen greppel, waardoor men het water naar de omliggende vel- 
den leidde, en de nabuuren hadden den eigenaar gedreigd , dat zij het hem zouden 
doen betaald zetten, indien het water om des Franken wille terug bleef. Al- 
zo de man liever eene kleine winft verliezen wilde , dan zig het ongenoegen zij- 
ner onwétende nabuuren op den hals halen, moeiten wij eene andere plaats zoe- 
ken, die ons egter ook eerlang voor hetzelfde geld aangewezen werd. Nader- 
hand begeerde de Döla met eenen van ons gezelfchap te fpréken. Hij zeide mij , 
dat hij als Gouverneur van dit ampt, altijd erfgenaam was, wanneer een door- 
reizende Jood of Banian in zijn gebied itierf. Ik antwoordde hem , dat de over- 
ledene noch Banian noch Jood was gc weeft, maai' een Europeer, en dat de Döla 
te Mochha niets van de nalatenfchap van eenen mijner reisgenooten, die te 
Mochha geftorven was , begeerd had. Hierop verklaarde mij de zoon van den 
Döla de méning zijns vaders aldus : dat hij ten minften een aanzienlijk gefchenk 
verwagtte. Maar toen ik hem zeide, dat de Europeërs zonder een’ kwijtbrief 
niets betaalden, en dat hij ons derhalven fchriftlijk geliefde optegéven, hoeveel 
hij daarvoor begeerde, dat onze reisgenoot in zijn ampt geftorven was, zo 
werd er verder niets van ons gevorderd. De Döla wift, dat wij naar Sana wil- 
den reizen. Hij vreesde daarom miöchien , dat wij hem aldaar bij den 
ftaatsminifter des Imams aanklagen zouden, indien hij iets onbillijks van ons 
eifchte. 
De crootfte zwarigheid, welken wij bij de begraafnis van onzen vriend von- 
den was dat wij geen dragers konden bekomen, fchoon wij rijklijk daarvoor 
beloofden te betalen , en bet ons wilden laten gevallen , dat zij hem des nagts 
ten grave droegen. Eindelijk boden zig hiertoe 6 mannen aan. Doch zij kwamen 
niet eer dan (den I2 den Julij) des morgens tuflehen 3 en 4 uuren, als alles in 
diepen flaap was , en maakten zo veel haaft om hun werk fchielijk en bedektlijk 
te verrigten, dat wij alléén daaruit reeds befluiten konden, dat het niet voor be- 
taamlijk gèhouden wierd voor eenen Mohammedaan, eenen vreemden geloofs- 
belijder te dragen. Ik durfde mij zelven zo laat in den nagt niet te wagen om de 
beaarding bij te wonen, omdat ik nog eenigzins onpaflijk was. De heeren cra- 
Eee 2 
MER 
