398 REIS van TAAS Naar SANA. 
dienden van den Döla en van den Kadi te Taas , welken ons verzelden , ook 
éénedergelijke beurs met 99 komaffi , waarvan de 32 eenen fpéciedaalder doen. 
Eén p«o had er de Saréf (wiffeiaar) , of volgens landsgebruik , of zonder voor- 
wéten des Imams , voor zijne moeite afgehouden. Het fchijnt ongerijmd, dat de I- 
mam ons een gefchenk in eene fcheidemunt zond. Doch dewijl men in deze 
landen niet op crediet en in eene herberg léven kan, maar alles voor gereed geld 
op de markt kopen en zijne eigene keuken houden moet, zo is ’t veeleer eene 
oplettendheid der Arabieren omtrent vreemdelingen , opdat dezen bij het wiflè- 
len der grove muntfoorten niet bedrogen zouden worden , noch dienaangaande 
moeilijkheden hebben. Wij Honden in het eerft in bedenking , of wij dit ge- 
fchenk zouden aannémen , wijl wij niet ten kofte der Arabieren wilden léven , 
opdat dit hun geen oorzaake zou géven , ons buiten hun land te wenfchen. Eg- 
ter , wijl het kwalijk zou hebben kunnen genomen worden , indien wij het te- 
rug gezonden hadden, zo werd befloten, dat wij het zouden houden. 
In Turkije word niemand bij den Sultan ten gehoor gelaten , die niet eerft bij den 
Wisir geweeft is. In Yemen is het gebruik heel anders. Nadat wij de eer ge- 
had hadden den Imam des voormiddags te zien , deed de Faki'h achmed ons des 
namiddags naar zijn lufthuis te Bir el asfab komen, en wij moeften die zeldzaa- 
me zaaken médebrengen , welken wij den Emir farh3n te Loheia , en den 
voomaamen Arabieren in and ore ftóclcn vertoond haddnn DeZC Zeldzaamheden 
waren niets anders dan vergroot- en weerglazen, verrekijkers, arabifche gedruk- 
te boeken, allerhande plaaten, land- en zeekaarten, compasnaalden en dergelijken, 
die wij tot ons eigen gebruik medegenomen hadden , doch die wij den Arabieren 
zomtijds getoond, en het gebruik daarvan verklaard hadden. Ik oordeelde het 
niet dienftig, mijne fterrenkundige werktuigen te laten zien; want, hoewel ik 
verzékerd was, 'dat ik dien dag alles weer méde terug brengen zou, zo vreesde 
ik egter , dat de groote Schechs te Sana door middel van den Imam het eene of 
andere daarvan zouden begéren. Doch deze vrees was denklijk ongegrond. Wij 
werden ongemeen beleefd door den Fakih ontvangen, en hij was ook over alles 
wat wij hem toonden, zeer voldaan. Hij deed ons veele vraagen, welken te 
kennen gaven, dat hij zig meer op de wétenfehappen gelegd had dan zijne lands- 
lieden gemeenlijk plégen te doen , en dat hij veel omgang met vreemdelingen , 
naamlijk met Turken, Perzen en Indiaanen gehad had. Daardoor alléén had hij 
eene 
