REIS VAN TAAS NAAR .SANA. 407 
fefforen ons reeds door den dood ontrukt waren , en wij dus geen aanmerkin- 
gen over de taal en natuurgefchiednis meer konden maken; wijl ik reeds het 
grootffe gedeelte der merkwaerdige Reden in dit klein koningrijk gezien, en den 
grond tot eene nieuwe bijzondere kaart van Yemen gelegd had ; wijl wij ver- 
fcheidene voorbeelden van de hebzugt des regérenden Imams hoorden ; wijl wij 
ook reeds tc Mochha en te Taas harde woorden met de Dólas gehad hadden 
en dergelijken nog meer vreesden ; wijl wij bovendien , door de geftadige moei- 
lijkheden, door de veranderlijkheid der lugt en van het water op het platte land 
en op de gebergten de één na den anderen onpaslijk wierden; zo befloten wij, 
naar Mochha en Indiëjc gaan, om ons léven en onze papieren in zekerheid te 
brengen. Ons werd ook veröorlofd, eerlang weer naar Sana te vertrekken • 
doch wij moeRcn nog een affeheidsgehoor hebben, en tévens den Imam alles 5 
wat de Fakih achmed gezien had, vertonen , cn dit vertraagde ons vertrek ee- 
nige dagen. 
Wij werden den 23^ Julij andermaal ontboden, en in dezelfde zaal in den 
Buflan el Metwókkel geleid, waar wij de eerffe reis gehoor gehad hadden. Dien 
dag egter geichiedde alles in ftilte. De Imam zat op de eerfte verhévenheid , 
niet vóór den troon , maar aan de eene zijde in de zaal , op eenen europilchen 
armftoel van gevlogten riet , die door een’ Indiaan te Sana gemaakt was. Wij 
kullen hem naar de arabifche wijze de hand van binnen en van buiten , en het 
kleed op zijne knie. De Fakih achmed en deszelfs geheimfchrij ver , welke ons 
ten gehoor afgehaald had , en nog 6 of 7 Haven en bedienden waren er alléén bij 
tegenwoordig. Van onze bedienden werd niemand binnen gelaten , wijl de Fakih- 
achmed oordeelde, dat ik mij genoegzaam in de arabifche taal zou kunnen uit- 
drukken. Al hetgeen wij den Imam vertoonden, fcheen hem wél te behagen, 
en hij zo 'wel als zijn Raads dienaar déden verfcheidene vraagen betreffende den 
handel , de kunffen en wétenfehappen der Europeërcn. Hierop werd een kiffje 
met artzenijën , dat de Imam van een’ Engelsman bekomen had , te voorfchijn 
gebragt. De heer cramer moeft hiervan de naamen van elke bijzondere foort, 
als méde het gebruik daarvan opgéven, en de Imam deed er veel van in het 
arabifch bijfchrijven. 
Ik was ziek uit het huis gegaan, en hier werd ik door het lang ftaan zo zwak 
«iat ik verlof raocR verzoeken , om uit de zaai te mogen gaan. Ik vond buiten 
de - 
