REIS VAN TAAS NAAR SANA. 409 
Den 2 5&en Julij zond de Imam aan ieder van ons een arabifch opper • en on.' 
derkleed, en daarenboven eenen brief aan den Döla te Mochha, op denwelken 
deze ons 200 fpéciedaalders als een gefchenk ten affcheid moeft betalen. Wij 
vreesden wel, dat de Imam veelligt denken zou , dat wij, gelijk dikwijls de Tur- 
ken doen, fiegts naar Sana hadden willen komen om reisgeld te halen, of dat 
vviï gefchenken gegeven hadden om dezelven dubbel vergoed te krijgen. Maar , 
als men zig herinnert , welke vcrdrietlijkheden wij bij onze aankomft te Mochha 
gehad hadden , en dat wij , om dezelven byteleggen , 50 venetiaanfche ducaaten 
hadden moeten betalen , zo kan men zig ligt vóórhellen , dat ons deze affignatie 
niet ten éénemaale onverfchillig moet geweeft zijn. Toen wij dezelve naderhand 
den Döla vertoonden, wees hij ons aan zijnen Sara/, eenen Bankin, die ons 
ook de geheele fom , hoewel het hem wat traag afging , in verfcheidene termij- 
nen betaalde. 
Wij konden nauwlijks geloven, dat de Fakth achmed in goeden emft ge- 
fproken had, toen hij zeide, dat de Imam kameelen en ézels voor ons zou doen 
bezorgen. Wü vreesden , dat het laatfte fchip der Engelfchen eerlang vertrek- 
ken zou. Derhalven verlangden wij onze laftdieren zelven te bunnen huren , 
in de verbeelding, dat wij alsdan fpoediger naar Mochha zouden kunnen komen. 
Wij fpraken met den fchrijver van den Fakih achmed, en deze verklaarde de 
woorden zijns heeren zó , dat alleen ons goed op kollen van den Imam totMöf- 
hak zou gebragt worden. Wij huurden derhalven ézels voor ons en voor onze 
bedienden: en , naardien wij niet verzekerd waren, of wij aanftonds andere ka- 
meelen te Möfhak zouden kunnen bekomen, zo verdroegen wij ons met dien 
geenen, welke de kameelen verhuurde, dat hij ons reistuig tot Beitel fakih. 
moeft brengen. Wij meenden dus- den 26^ Julij reisvaerdig te zijn. Doch 
dezen morgen zeer vroeg deed ons de gemelde fchrijver wéten, dat wij boven 
de geaccordeerde fom, voor eiken kameel tot Beit el fakih nog een’ halven fpé- 
ciedaalder moeiten betalen , cn wij waren ook daarmede te vréde , om maar niet 
langer opgehouden te worden. Kort daarop kwamen onze kameelen , doch zul- 
ke fiegten, dat wij twijfelden, of zij ons goed wel tot Beit el fakih zouden kun- 
nen dragen : en de kameeldrijvers , die éven zo weinig van de konfKnurijën huns 
meefters en des geheimlchrijvers willen als wij , verzekei den ons , dat zij met 
hunne kameelen van Möfhak weer terug kéren zouden. Dus geraakten wij op 
Hhh nieuw 
